Het bandje

Bleef het papier over.

Haar vader had een deel van de oude afdrukken gescand, maar slechts een deel, en Lucie wist precies waar de rest lag: in de garage in Trélazé, in drie schoenendozen en een kartonnen koffer die van haar grootmoeder was geweest.

Ze ging er op zaterdag heen. Haar moeder had tot twaalf uur aquagym, wat haar goed uitkwam en waarover ze zichzelf geen rekenschap wilde geven.

De garage rook naar koud beton en maaierbenzine. Ze zette de draagbare scanner op de werkbank, sloot een verlengsnoer aan en begon.

Er waren vierhonderddertig afdrukken.

Ze telde ze eerst, voordat ze iets scande, en schreef het aantal op de eerste bladzijde van haar notitieboekje. Het was een reflex: je begint geen aanwinst zonder te weten uit hoeveel stukken die bestaat, anders weet je nooit of er iets ontbreekt.

Ze werkte in de volgorde waarin ze lagen, zonder te sorteren, want een volgorde — ook een slechte — is informatie en die vernietig je nooit voordat je haar hebt vastgelegd. De drie dozen besloegen 1989 tot 2003, los door elkaar. De koffer bevatte wat daarvoor kwam: haar vader als kind, haar grootmoeder als jonge vrouw, mensen die ze niet kende, een diensttijd, een bruiloft uit 1958.

Ze vond twee nieuwe waarnemingen in de dozen en noteerde die. Toen opende ze de koffer.

Onderin, onder een map met pasfoto's en een pakje ansichtkaarten, lag een kraftenvelop van dertien bij achttien, slap, met versleten hoeken.

Er zat één foto in.

Lucie haalde hem eruit en draaide hem in het licht van de looplamp.

Het was een kleurenafdruk van een ziekenhuiskamer. Strakke kadrering, directe flits, de kleuren naar roze getrokken zoals bij alle afdrukken uit die tijd.

Een jonge vrouw zat rechtop in bed tegen twee kussens. Haar donkere haar plakte aan haar voorhoofd, ze had een uitgeput en gelukkig gezicht, en ze hield een pasgeboren kind tegen zich aan, gewikkeld in een witte doek.

Lucie keek naar het gezicht van de vrouw.

Ze haalde uit haar tas een van haar onderzoeksafdrukken — nummer drie, het schoolfeest van 1996, vergroot tot honderd procent.

Ze legde de twee naast elkaar op de werkbank.

Het was dezelfde vrouw, acht jaar jonger.

Ze bleef lang in de garage staan.

Ze zocht eerlijk naar alle andere verklaringen, op volgorde, zoals je hypothesen op een fiche wegstreept.

Een zus. Een nicht. Een familiegelijkenis — de meest voorkomende en de meest misleidende: in een familiecollectie meen je drie keer per album iemand te herkennen die je nooit hebt gezien.

Alleen had ze die vrouw drie weken lang op zesentwintig uitgelegde afdrukken voor zich gehad, gemeten, gedateerd, getabelleerd. En de ziekenhuisafdruk was geen achtergrondopname: het was een portret, van anderhalve meter, met flits, met een volledig scherp gezicht.

Toen pakte ze de foto weer op en hield hem bij de lamp, want er zat iets aan de pols van de baby.

Een kraambandje. Een strook wit plastic, dichtgeknepen, met een etiket.

Ze kwam dichterbij. Het etiket zat scheef, half in de schaduw van de doek, maar het schrift was duidelijk: hoofdletters met een viltstift, zoals verloskundigen ze op de verloskamer schreven.

Ze las.

LUCIE.

Ze legde de foto plat op de werkbank.

Haar eerste gedachte was beroepsmatig, en ze klampte zich eraan vast als aan een leuning: je trekt geen conclusies uit een afdruk, je dateert eerst.

Ze draaide de foto om.

Op de achterkant, rechtsboven, in potlood, stond een aantekening.

19-01-88

Ze kende dat handschrift beter dan het hare. Ze had het gezien op briefjes in haar schooltas, op etiketten van jampotten, op dertig jaar verjaardagskaarten, in het onderhoudsboekje van de auto. Het was de hand van haar vader, met de gesloten 9 en de 8 uit twee rondjes.

Ze pakte haar telefoon en deed wat ze bij elk document zou hebben gedaan dat bij de dienst werd binnengebracht: ze fotografeerde de voorkant, de achterkant, de envelop, en noteerde het tijdstip.

Daarna ging ze op de opstap van de werkbank zitten, met de afdruk op haar knieën.

Ze was geboren op drie april 1994, in het ziekenhuis van Angers, om twintig over vijf 's ochtends, drie kilo tweehonderd. Ze had haar geboorteakte vier keer in haar leven gezien, de laatste keer voor een nieuw paspoort.

Ze hield een foto in haar handen die haar vader had gedateerd op negentien januari 1988, waarop een onbekende vrouw een pasgeboren kind vasthield van wie het kraambandje haar eigen voornaam droeg.

Zes jaar voor haar geboorte.

Ze hoorde de auto van haar moeder de oprit op rijden, en deed iets waarvoor ze zich wekenlang schaamde: ze liet de foto in haar tas glijden, sloot de koffer en trok de scanner uit het stopcontact.

Chantal Aveline kwam de garage binnen met haar zwemtas.

— Ben je hier al lang?

— Twee uur. Ik ben klaar met de dozen.

— Heb je gevonden wat je zocht?

Lucie wond het verlengsnoer om haar elleboog, langzaam, met de klok mee, want ze moest iets met haar handen doen.

— Mama, heeft papa iemand gehad voor jou?

Haar moeder zette haar tas neer.

— Waarom vraag je dat?

— Zomaar.

— Dat vraag je niet zomaar.

— Heeft hij iemand gehad voor jou?

Chantal pakte haar tas weer op en liep naar de keukendeur.

— Iedereen heeft iemand gehad voor, zei ze. Kom eten.

Lucie reed om twee uur terug naar Angers en legde de foto op haar tafel.

Ze bleef ervoor zitten, zonder hem in een programma te openen, zonder te scannen, zonder iets te meten, wat haar nooit overkwam.

Ik ben geboren op drie april 1994, dacht ze.

Deze foto is zes jaar ouder dan ik, en hij draagt mijn naam.