Hoofdstuk 2

Twaalf uur

Een dienst begint om kwart voor zeven met iets wat niets lijkt: je luistert.

Veertien minuten overdracht, rechtstaand, in de gang, met de pen in het borstzakje en het papier in vieren gevouwen. De nachtploeg praat snel en in afkortingen. Je vertelt niet: je draagt over.

Kamer 4, negenentwintig weken, dag 12, 1.340 gram, brilletje op drie liter, goed.

Kamer 6, tweeëndertig weken, dag 3, in de couveuse, sondevoeding, tien milliliter om de drie uur, verdraagt het.

Kamer 2, de kleine Mercier.

Bij die keek Judith op.

— Op hoeveel zit ze?

— Achthonderdnegentig.

— Maandag zat ze op achthonderdtwintig.

— Ze komt bij. Ze drinkt twee voedingen op drie aan de borst.

Judith schreef 890 op haar in vieren gevouwen papier, en deed wat ze altijd doet als een cijfer stijgt: ze zei niets.

Iemand heeft haar ooit op een etentje gevraagd hoe je dit beroep volhoudt.

De vrouw die het vroeg was vriendelijk en oprecht, en Judith gaf een antwoord dat onwaar en beleefd was, want op een etentje kun je het echte niet geven.

De waarheid is dat je helemaal niets volhoudt. Je meet.

Je meet het gewicht, twee keer per dag, op vijf gram nauwkeurig. Je meet de zuurstofsaturatie, doorlopend, en als die onder 88 procent zakt gaat er een alarm af, en je kijkt op nog voor je het alarm gehoord hebt, omdat je geleerd hebt de curve vanuit je ooghoek te zien bewegen. Je meet debieten, maagrestanten, de schedelomtrek op dinsdag, de bilirubine.

En terwijl je meet, is er geen plaats voor iets anders. Dat is precies waarvoor je komt.

Judith is goed. Dat is geen opschepperij, het is een beroepsfeit dat de afdeling kent: ze heeft de hand voor katheters, ze verliest haar kalmte niet, en ze kan met ouders praten zonder te liegen en zonder ze te verpletteren.

Sofiane Bouzid, die hoofdverpleegkundige is en dingen mag zeggen die de anderen niet zeggen, vat het samen op een manier waar ze zich ongemakkelijk bij voelt:

— Jij bent geweldig met mensen zolang ze in een couveuse liggen.

Om elf uur kwamen de ouders van kamer 2.

Ze komen al zesentwintig dagen elke dag. De vader stelt bij het binnenkomen altijd dezelfde vraag — heeft ze een goede nacht gehad? — en de moeder stelt nooit een vraag, wat betekent dat ze bang is voor de antwoorden.

Judith zette de huid-op-huid klaar. Dat is een handeling die elf minuten en twee mensen vraagt: je haalt achthonderdnegentig gram uit een couveuse met drie kabels en een sonde, en je legt ze tegen de huid van een vrouw die in een zetel zit, en je sluit de kamerjas.

De moeder keek de eerste veertig seconden naar het plafond. Dat doen ze allemaal.

Judith controleerde de sonde, legde een kabel terug, stelde het alarm van de saturatiemeter in, en ging naar buiten.

In de gang schreef ze huid-op-huid 11.14 — 40 min — goed verdragen, en ze ging naar kamer 6.

Om tien voor één ging er een alarm af in kamer 6.

Een desaturatie tot 79, wat niet niets is en niet ernstig, en het verschil tussen die twee zit helemaal in wat je de volgende twintig seconden doet.

Judith ging binnen zonder te lopen — je loopt niet, lopen doet ouders panikeren en levert niets op —, ze keek naar het kind voor ze naar het scherm keek, ze zag dat het brilletje uit één neusgat geschoven was, ze legde het terug, en de curve klom in achttien seconden naar 94.

Ze noteerde het voorval. Ze verving de kleefpleister die niet goed hield door een nieuw stuk, geknipt met een schaar, want die van de nacht was te kort geplakt.

Ze zei er niets over tegen de nachtploeg. Ze legde alleen een nieuwe rol kleefpleister in de map van de kar, goed zichtbaar.

Dat is al veertien jaar haar manier om verwijten te maken, en de hele afdeling begrijpt ze.

Om twee uur, tijdens de pauze van een half uur, at ze een salade uit een plastic bakje en haalde ze haar telefoon weer boven.

€ 217,43

Ze deed wat ze sinds die ochtend al vier keer gedaan had: ze keek naar de regel en wachtte tot er iets in haar hoofd zou gebeuren.

Sofiane ging tegenover haar zitten met een koffie.

— Gaat het?

— Het gaat.

— Je hebt in tien minuten zes keer op je telefoon gekeken. Jij kijkt nooit op je telefoon.

Judith draaide het toestel om op tafel, scherm tegen het formica.

— Het is mijn zoon.

Het was niet waar, en ze hoorde zichzelf het zeggen, en ze merkte terloops op hoe makkelijk het eruit gekomen was.

Sofiane dronk zijn koffie.

— Goed, zei hij. Wanneer je wilt.

De namiddag was rustig, wat op deze afdeling betekent dat er alleen voorziene dingen gebeurd zijn.

Om vier uur een slechtnieuwsgesprek, in het kleine kantoor achteraan: een koppel dat te horen krijgt dat hun zoon, geboren op zesentwintig weken, waarschijnlijk blijvende gevolgen zal hebben, en dat niemand weet welke, hoeveel, of wanneer men het zal weten. De kinderarts spreekt. De verpleegkundige is er voor wat daarna komt, wanneer de mensen de gang op stappen en ergens heen moeten.

Judith bracht hen naar het kleine zaaltje, zette twee koffies, en wachtte, rechtstaand.

De moeder zei uiteindelijk:

— We weten niet wat we nu moeten doen, nu meteen.

— Er valt nu niets te doen, zei Judith. U gaat naar huis, u gaat heel slecht slapen, en morgen komt u terug om tien uur zoals gewoonlijk.

De vrouw knikte. Het was precies wat gezegd moest worden en Judith wist dat, en ze zei het met echte zachtheid.

Wat ze niet deed, en wat een ander wél gedaan zou hebben, was gaan zitten.

De dienst eindigde om vijf over zeven.

De kleine Mercier was elf gram bijgekomen. In de neonatologie zijn elf gram in twaalf uur een goede dag; het is zelfs, als je wilt, uitstekend nieuws, en niemand op de afdeling heeft het anders verwoord dan als een cijfer in een kolom.

Judith ging naar huis. Ze zette een wasmachine op. Ze at pasta rechtstaand voor het keukenraam, wat ze vier avonden op vijf doet en niet eens meer verbergt.

Daarna ging ze haar laptop halen, ze ging aan tafel zitten, en ze opende de klantenpagina van haar bank op het grote scherm in plaats van op de telefoon.

Ze klikte op de spaarrekening.

Het was de eerste keer in elf jaar dat ze het detail ervan opende.