Hoofdstuk 4

Zesentwintig

Ze praatten in de gang, onder de zoemende tl-buis, met gedempte stem, als twee mensen die ruziën in een ziekenhuis.

— Wat bedoel je met « mogen niet gevonden worden »?

— Precies wat het betekent.

— Thomas.

Hij streek met zijn hand door zijn haar. Hij zag er opeens veel ouder uit dan diezelfde ochtend.

— Zes jaar geleden kwam er een vrouw op kantoor. Een cliënte. Echtscheiding. Ze had een gebroken pols die ze verklaarde met een val.

Hij keek de lege gang in.

— Ik heb haar geloofd. Ik heb haar geholpen haar verzoekschrift op te stellen, ik heb de procedure uitgelegd, ik heb haar een afspraak over zes weken gegeven, en ik heb haar naar huis laten gaan. Want dat is wat we doen. We behandelen het dossier.

— En?

— En drie weken later kwam ze terug met de andere pols.

Clara zei niets.

— Ze ging op dezelfde stoel zitten, zei Thomas. Ze legde haar arm op mijn bureau en vroeg me of dat iets veranderde aan de procedure.

Hij maakte een vaag gebaar.

— Ik zei dat we aangifte konden doen. Ze zei dat ze dat al twee keer gedaan had. Ik zei dat we een beschermingsbevel konden vragen. Ze zei: « Meester, hoelang duurt dat? » Ik antwoordde zes dagen. Ze zei: « En waar slaap ik die zes dagen? »

Hij keek Clara aan.

— Ik had geen antwoord. Ik deed dat werk al elf jaar en ik had geen antwoord op die vraag.

— Dus heb ik iets anders gedaan dan het dossier behandelen. Ik heb een vriendin van mijn moeder gebeld die een leegstaande studio boven haar garage had. Ik zei dat het voor drie weken was. Het heeft vier maanden geduurd.

— En daarna?

— En daarna had er iemand anders een plek nodig. Dan een derde.

Hij wees naar de deur.

— Dat is zes jaar geleden. Er zijn juristen bij, twee artsen, een boekhoudster die de steundossiers samenstelt, vier mensen die opvang bieden, een man die gratis auto's herstelt. Er is een gepensioneerde gendarme die al onze regels geschreven heeft en die ons uitkaffert als we ze niet volgen.

— En er zijn vrouwen.

— Er zijn vrouwen. En ook twee mannen, wat mensen nooit geloven.

— En niemand weet het.

— Driehonderdtwaalf mensen weten het, zei Thomas.

Clara keek op.

— Hoeveel?

— Driehonderdtwaalf. Dat is het aantal mensen dat in zes jaar via ons gepasseerd is. Ze weten allemaal waar het is, ze kennen allemaal gezichten. Dat is het probleem: het is gegroeid. In het begin waren we met vier en zagen we elkaar in een keuken.

Hij wees naar de muur, en achter de muur naar de zaal.

— De dag dat iemand op de verkeerde plek praat, krijgt er een vrouw bezoek.

Clara deed er lang over om de vraag te stellen. Toen ze hem stelde, klonk haar stem niet als gewoonlijk.

— Waarom heb je het me niet gezegd?

En daar keek hij voor het eerst weg.

— Omdat je, als ik het je zei, iemand werd die het weet. En mensen die het weten, kun je laten praten.

— Mij laten praten? Door wie?

— Door een man die zijn vrouw zoekt, zei Thomas. Je hebt geen idee waartoe ze in staat zijn. Ze bellen de scholen. Ze bellen werkgevers. Ze schrijven naar families. Een man heeft twee jaar geleden acht maanden lang een detective betaald.

— Je beschermde mij.

— Ik beschermde hén. — Hij hief zijn handen op en liet ze vallen. — En jou ook, ja. Allebei. Ik ben er nooit in geslaagd het verschil te maken en daarom ben ik al zes jaar een idioot.

Clara keek naar haar man in die gang.

Ze dacht aan zes jaar borden die koud werden en aan driehonderdtwaalf dinsdagen, en ze voelde iets opengaan in haar borst dat noch opluchting, noch woede was, en dat ze pas weken later een naam kon geven.

— Je had me kunnen zeggen dat er een reden was.

— Dat heb ik je gezegd. Elke dinsdag. Ik heb je gezegd dat ik het niet kon.

— Dat is niet hetzelfde, Thomas.

— Nee, gaf hij toe. Dat is niet hetzelfde.

Achteraan in de gang sloeg een deur dicht.

De man van een jaar of zestig verscheen, die van de eerste auto. Hij had een telefoon in zijn hand en een uitdrukking die Clara helemaal niet beviel.

— Thomas. We moeten iedereen buitenkrijgen.

— Wat?

— Loïc heeft net gebeld. Er staat een auto aan de ingang van het dorp, lichten uit, motor draaiend. Al twaalf minuten.

Thomas ging rechterop staan.

— Is hij zeker?

— Hij is er twee keer met de fiets langsgereden. Er zit iemand in en die stapt niet uit.

De man keek naar Clara.

— Het is de uwe niet, mevrouw. De uwe staat langs de muur, een grijze Clio, ik heb hem gezien toen ik aankwam.

Hij zei het zonder vijandigheid, als een feit, en precies dat deed Clara begrijpen waar ze zojuist was terechtgekomen: een man die ze nog nooit gezien had, kende haar auto al, de kleur en de plaats ervan.

— Die daar staat aan de ingang, zei hij. En er zit iemand in.