Wat men doet met mensen die praten

Ze kwamen de volgende avond weer samen, een woensdag, in de achterzaal van een garage op achttien kilometer van Vellefroy.

Ze waren maar met zes. Thomas, Bernard, een vrouw van een jaar of vijftig die iedereen « dokter » noemde en die Clara vroeg haar Anne-Sophie te noemen, een grote zwijgzame man die de garage hield, de jonge vrouw met de kap — die hier haar kap niet ophad — en een boekhoudster van een jaar of veertig die Sylvie heette en die de hele vergadering zat te schrijven.

Niemand vroeg Clara wat ze daar deed.

Ze begreep later dat dat de ergste vorm van beleefdheid was: men bespreekt niet wat al gebeurd is.