Zesenveertig min zesentwintig

Claire Baumann liep zes ochtenden per week langs de Doubs, en ze wist precies hoelang ze erover deed.

Zesentwintig minuten hardlopen. Twee minuten om vier trappen af te gaan, de rue Battant over te steken en het jaagpad te bereiken. Twee minuten om terug naar boven te gaan. Vier minuten douchen. Zesenveertig minuten tussen het dichttrekken van haar deur en het weer openen ervan, met een marge van twee minuten afhankelijk van de dag en de verkeerslichten.

Ze telde dat niet uit dwangmatigheid. Ze telde het omdat het haar vak was.

Er was ook de andere reden, die ze geen reden noemde omdat ze er tweeëntwintig jaar geleden een routine van had gemaakt: je loopt geen vijf kilometer met diabetes type 1 zonder te weten hoelang je buiten bent, wat je de avond ervoor hebt gegeten, en wat je op zak hebt.

In de borstzak van haar jack zaten altijd twee zakjes vruchtenpasta en een pen. Dat was zo sinds 2004 en zou zo blijven tot het eind.

Claire was hoofd logistiek bij een fabrikant van horloge-onderdelen op het bedrijventerrein van Thise, en haar werk bestond er in hoofdzaak uit mensen uit te leggen waarom een afwijking van twintig minuten in een toeleveringsketen nooit een onnauwkeurigheid is.

Op negen oktober kwam ze om vijf voor half acht thuis.

Ze keek uit gewoonte naar de keukenklok terwijl ze haar sleutels neerlegde, en stopte.

Negen voor zeven tot vijf over half acht.

Zesenveertig minuten.

Ze deed haar horloge af en scrolde over het scherm.

Hardlopen — 26:03 — 5,10 km — tempo 5:06/km.

Ze bleef bij de gootsteen staan met het horloge in haar hand.

Het was niet de eerste keer dat ze dat verschil zag, en dat was juist het probleem: het was de tweede keer in acht dagen, en de eerste keer had ze besloten dat het niets betekende.

De eerste keer, op twee oktober, had ze het toegeschreven aan een vergissing in de tijd. Ze had aangenomen dat ze haar vertrek verkeerd had genoteerd, of beneden was blijven hangen, of dat de gps er lang over had gedaan — wat gebeurt, onder bomen, bij bewolkt weer.

Ze had dat acht dagen tegen zichzelf gezegd en had het geen seconde geloofd, want ze wist heel goed dat een haperende gps een afwijking in afstand oplevert, niet in tijd.

Ze legde het horloge op het aanrecht en ging douchen.

Toen ze terugkwam pakte ze een stuk brood uit de zak bij het koffiezetapparaat, en stopte een tweede keer, met het brood in haar hand.

Ze wist niet meer dat ze het had gekocht.

Ze zocht snel in haar hoofd — de bakkerij in de rue des Granges, de kassa, de pincode — en vond niets. Het was niet verontrustend. Ze kocht al twaalf jaar drie keer per week brood en zou geen van die driehonderd aankopen kunnen navertellen.

Ze at het brood op.

Noé kwam om tien voor acht naar beneden, veertien jaar, haar alle kanten op.

— Heb je gelopen?

— Ja.

— Hoeveel?

— Vijf kilometer.

Het was al drie jaar hun ochtendgesprek, in die volgorde, elke dag.

Ze zette haar zoon om tien over acht af bij school en kwam om vijf over half negen op kantoor, en om elf uur opende ze een rekenblad om een voorraadverschil van zeventien stuks op een artikelnummer van synthetische robijnen te begrijpen, wat haar tot de lunch bezighield.

Om kwart over een pakte ze in haar auto haar horloge weer.

Ze opende de geschiedenis en ging terug naar acht oktober.

8 oktober — Hardlopen — 26:41 — 5,12 km.

Ze zocht in haar telefoon het tijdstip van het bericht dat ze die ochtend aan haar zoon had gestuurd — vergeet je sporttas niet — verstuurd om achttien voor acht, vanuit de keuken, na haar douche.

Vertrek om acht voor zeven. Bericht om achttien voor acht.

Vierenvijftig minuten, min vier voor de douche: vijftig.

Zesentwintig minuten hardlopen geregistreerd.

Vierentwintig minuten ergens anders.

Claire Baumann legde haar telefoon op de passagiersstoel.

Ze maakte de som nog twee keer, want het was een berekening met twee cijfers en ze wist dat mensen zich vooral bij makkelijke sommen vergissen.

Toen opende ze de notities op haar telefoon en schreef:

8/10: 50 min van deur tot deur, 26:41 geregistreerd. Verschil 23 min.

9/10: 46 min van deur tot deur, 26:03 geregistreerd. Verschil 20 min.

Ze keek naar de twee regels.

In haar vak noem je een afwijking die twee keer opduikt geen afwijking meer: dan noem je het een probleem, en dan ga je de keten terug.

Ze belde de horlogefabrikant tijdens haar middagpauze en sprak elf minuten met een technicus die drie keer uitlegde dat het apparaat geen gegevens verliest.

— Mevrouw, als de activiteit zesentwintig minuten aangeeft, dan heeft ze zesentwintig minuten geduurd.

— En als ik u zeg dat ik zesenveertig minuten buiten was?

— Dan was u zesenveertig minuten buiten en hebt u zesentwintig minuten gelopen.

Ze hing op en vond dat antwoord dom.

De volgende ochtend vertrok ze om negen voor zeven.

Het was nog donker. Het jaagpad was leeg, met het oranje licht van de lantaarns aan de overkant op het water, en een lage mist die tot kniehoogte kwam.

Ze liep haar tweeënhalve kilometer tot de brug, keerde om en kwam terug.

Zeshonderd meter voor het eind, waar het pad onder de bomen door gaat, stond iemand.

Een vrouw, naast een oude labrador, roerloos midden op het pad, die haar kant op keek.

Claire vertraagde.

De vrouw was een jaar of vijfenveertig, in een groene parka met een muts, en ze bewoog niet toen Claire op haar hoogte kwam.

— U bent teruggekomen, zei ze.

Claire bleef staan, een hand in haar zij, kortademig.

— Pardon?

— Ik wist niet zeker of u zou komen, zei de vrouw.