Geloof me niet

— Kennen wij elkaar? zei Claire.

— Ja.

— Ik dacht het niet.

— Dat weet ik, zei de vrouw. Dat is precies wat u zei dat u zou zeggen.

Claire bleef op het pad staan, handen in haar zij, terwijl ze op adem kwam, en voelde het zweet in haar rug koud worden.

Haar eerste reactie was geen angst en geen nieuwsgierigheid: het was ergernis. Ze had eenenveertig minuten voordat ze haar zoon moest wekken, ze was doorweekt, het was vier graden, en een onbekende versperde haar de weg.

Ze deed wat ze altijd deed in een situatie die ze niet begreep: ze nam de feiten op volgorde.

Een vrouw van een jaar of vijfenveertig, een oude labrador, een parka van een gangbaar merk, een openbaar pad om zeven uur 's ochtends. Niets verontrustends. De hond veranderde alles: gevaarlijke mensen hebben geen oude labrador.

— Wilt u twee minuten naar me luisteren? zei de vrouw.

— Gaat uw gang.

— Ik heet Corinne Delvaux. Ik laat hier al elf jaar elke ochtend mijn hond uit, tussen twintig voor zeven en tien over zeven.

— Goed.

— Gisterochtend bent u hier, op deze plek, blijven staan en hebt u ongeveer zeven minuten met mij gepraat.

Claire schoof werktuiglijk haar mouw omhoog en controleerde met haar vingertoppen de sensor op de achterkant van haar linkerarm, zoals ze dat al tweeëntwintig jaar veertig keer per dag deed. Het schijfje zat op zijn plaats, de pleister hield. Ze trok haar mouw weer omlaag.

— Gisteren heb ik met niemand gepraat.

— Jawel.

— Mevrouw, dat zou ik weten.

Corinne Delvaux werd niet boos. Ze haalde een klein zwart notitieboekje uit haar zak, sloeg het open bij een bladzijde die met een elastiek was vastgezet, en las voor.

— U zei: « Ik heet Claire Baumann. Ik woon op nummer 12 in de rue de la Madeleine, vierde verdieping. Ik werk bij Verrières et Fils, in Thise. »

Claire bewoog niet.

— U zei dat u zich niet goed voelde, ging Corinne verder. U zei dat u het koud had en honger had. U bent daar op die bank gaan zitten en bent er zeven of acht minuten blijven zitten.

— Dat is niet waar.

— Daarna hebt u een naam genoemd.

De mist trok tussen hen door, op kniehoogte. De labrador was gaan zitten.

— Welke naam? zei Claire.

— Wacht. Ik eindig daar liever mee.

Corinne sloeg een bladzijde om.

— En op het laatst hebt u iets gezegd wat ik thuis woordelijk heb opgeschreven, omdat ik het niet begreep en omdat ik het nog steeds niet begrijp.

Ze keek op van het boekje.

— U zei: « Morgen kom ik hier op hetzelfde uur terug. Ik zal u zeggen dat ik u niet ken. Geloof me vooral niet. »

Claire Baumann stond midden op een jaagpad om tien voor zeven 's ochtends, in hardloopkleding, en haar ademhaling was vanzelf tot rust gekomen zonder dat ze het merkte.

— Hebt u dat precies zo gezegd? zei ze.

— Precies zo. Het staat daar.

— Laat zien.

Corinne Delvaux gaf haar het boekje.

Het was een gewone bladzijde, met een balpen geschreven, in het verzorgde handschrift van een lerares. Bovenaan de datum: woensdag 8 oktober. Daaronder zeven regels.

De regels waren genummerd. Corinne Delvaux nummerde de regels van haar eigen aantekeningen, wat het geruststellendste en het verontrustendste was wat Claire die ochtend had gezien.

Claire las ze twee keer.

De laatste was onderstreept.

« Geloof me vooral niet. »

Ze keek ook één seconde naar de bladzijde ervoor, want ze kon het niet laten: het was een boodschappenlijstje en een telefoonnummer van een dierenarts.

Het was niet het boekje van iemand die het spoor bijster is. Het was het boekje van iemand die dingen noteert.

Ze gaf het terug.

— Er is een heel eenvoudige verklaring, zei ze, en ik zeg dit zonder onaardig te willen zijn. U vergist zich in de persoon.

— U hebt mij uw adres en de naam van uw werkgever gegeven.

— Die had u ook op een andere manier kunnen vinden.

— Hoe?

Claire deed haar mond open en had niets.

— Ik ben niet gekomen om u lastig te vallen, zei Corinne Delvaux. Ik ben gekomen omdat u het mij hebt gevraagd en omdat het mij vannacht wakker heeft gehouden.

— Wat heb ik u gevraagd?

— Om vanochtend terug te komen. Om u te herhalen wat u mij hebt verteld. En om u niet te geloven wanneer u zou zeggen dat het niet is gebeurd.

Ze sloot het boekje en stak het in haar zak.

— Zo. Dat heb ik gedaan.

Claire keek naar de bank, twintig meter verderop, onder de bomen.

— De naam, zei ze. U zei dat ik u een naam had gegeven.

— Ja.

— Welke naam?

Corinne Delvaux floot haar hond, die moeizaam opstond.

— Dat zeg ik u morgen, zei ze. Want als ik het nu zeg, gaat u naar huis, zoekt u het op internet op, en dan weet u nooit meer of u het zich herinnerde of dat u het hebt gelezen.

Ze deed de hond aan de lijn.

— Dat hebt u me gisteren ook gezegd. Dat als u ooit zou twijfelen, u moest oppassen dat u niet zou verwarren wat u wist met wat men u had verteld.

Ze liep drie passen weg en draaide zich toen om.

— Mevrouw Baumann. Bent u ziek?