Een sleutel die niet van mij is

Het regende op veertien oktober.

Claire haalde om kwart voor zeven haar regenjas uit de hallkast, trok hem in de gang aan en stak uit gewoonte haar handen in de zakken om na te gaan wat erin zat.

Linkerzak: niets.

Rechterzak: een parkeerticket van september.

Buikzak: de twee zakjes vruchtenpasta, de pen, en iets hards.

Ze haalde er een sleutel uit.

Ze bekeek hem in het licht van de gang.

Het was een platte messing sleutel van acht centimeter, met een vierkante kop en een baard met drie inkepingen. Het messing was dof maar niet versleten. Er zat geen ring aan, geen sleutelhanger, geen etiket.

Op de kop stond ingeslagen: AL-4.

Claire Baumann bleef in haar gang staan met een sleutel die niet van haar was.

Ze maakte hardop de inventaris van haar sleutels: het appartement, de brievenbus, de kelder, de fietsenberging, het kantoor, de stalenkast, de auto. Zeven sleutels, allemaal aan dezelfde ring, allemaal plat of met Europrofielcilinder, geen enkele van messing, geen enkele gegraveerd.

Ze riep Noé.

— Heb jij iets in mijn regenjas gestoken?

— Nee.

— Zeker weten?

— Mama, ik doe die hallkast nooit open.

Dat was waar. Zijn spullen hingen aan een haakje bij zijn slaapkamerdeur, van altijd al.

Ze haalde de sleutel op de drempel opnieuw tevoorschijn, stak hem terug in haar zak, en haalde hem in de lift nog een keer tevoorschijn.

Wat haar het meest stoorde was de sleutel zelf niet: het was zijn plaats. De buikzak van een loopjas gaat dicht met een rits. Je schuift er niets in bij toeval, je krijgt er niets in, er valt niets in.

Iemand had een rits opengedaan, er een sleutel in gestopt en hem weer dichtgedaan.

En de enige persoon die dat kon hebben gedaan, droeg de jas.

Ze liep die ochtend niet.

Ze ging aan de keukentafel zitten met de sleutel voor zich en deed wat ze kon: ze dateerde.

De vraag was niet waar komt deze sleutel vandaan. De vraag was wanneer is hij in deze zak terechtgekomen, en die vraag had, anders dan de andere, wel een antwoord.

De buikzak van een regenjas gaat niet vanzelf open. Hij bevat wat je erin stopt.

Wanneer had ze die jas voor het laatst gedragen? Ze opende haar weerapp en ging de neerslaggeschiedenis van Besançon terug.

Het had geregend op de ochtend van acht oktober. Daarna niets meer tot de veertiende.

De zakken maakte ze aan het eind van het seizoen leeg, in april, en ze had die jas sinds de achtste niet meer aangeraakt.

En ze zou hem nergens anders voor hebben aangetrokken: fluogeel, reflecterende strepen, een loopjas.

Ze noteerde op een blad.

Sleutel in de zak terechtgekomen op 2 oktober of 8 oktober.

Ze keek lang naar die regel.

Twee oktober: tweeëntwintig ontbrekende minuten.

Acht oktober: drieëntwintig ontbrekende minuten, en zeven minuten die ze had doorgebracht met praten tegen een vrouw van wie ze geen enkele herinnering had.

Ze nam de sleutel en draaide hem tussen haar vingers.

AL-4.

Ze zocht veertig minuten op het internet. AL kon van alles zijn: initialen, een merk, een model, een serienummer. Ze vond sloten van brievenbussen, elektrische kasten, zwembadkastjes, meters.

Ze vond niets.

Ze probeerde de sleutel ook op alles wat ze bij de hand had, want dat is wat je doet: de brievenbus, de kelder, de fietsenberging, de meter op de overloop, en zelfs het hangslot van het binnenplaatshek, dat geen enkele reden had om met een platte sleutel te openen.

Ze kwam nergens binnen. De baard was te dik voor de twee sloten van het gebouw en te dun voor dat van de kelder.

Om negen uur belde ze haar kantoor en zei dat ze om elf uur zou komen.

Om kwart over negen ging haar telefoon.

Onbekend nummer.

— Mevrouw Baumann? Corinne Delvaux.

Claire ging zitten.

— Hoe komt u aan mijn nummer?

— U hebt het me op acht oktober gegeven. Het staat in mijn boekje, regel zes.

Claire sloot haar ogen.

— U bent vanochtend niet komen lopen, zei Corinne. Ik heb twintig minuten op u gewacht.

— Het regende.

— U loopt in de regen. U liep op de achtste in de regen.

Claire keek naar de sleutel op tafel.

— Mevrouw Delvaux, u hebt me gezegd dat ik u een naam had gegeven.

— Ja.

— Ik zou graag hebben dat u hem me nu zegt.

Er viel een stilte aan de andere kant.

— Weet u het zeker?

— Ja.

— U had me gevraagd te wachten.

— Ik heb een sleutel gevonden in de zak van een jas die ik al zes dagen niet heb gedragen, zei Claire. Dus ik denk dat ik het stadium voorbij ben waarin ik mezelf bescherm.

Ze hoorde Corinne Delvaux een bladzijde omslaan.

— Regel vier, zei ze. U hebt me gezegd: « Iemand moet het weten. Ze heet Delphine Arnoux. »

Claire schreef de naam op het blad, onder de regel met de data.

— Zegt u dat iets? zei ze.

— Mij? zei Corinne Delvaux.

En na een seconde:

— Mevrouw Baumann, leest u geen kranten?