Automatische pauze

Ze ging naar huis, maakte Noé wakker, zette het ontbijt klaar en zei niets.

Om negen uur, op kantoor, deed ze de deur dicht en legde het horloge op haar bureaumat.

Claire Baumann had nog nooit een probleem opgelost door erover na te denken. Ze loste ze op door ze uit elkaar te halen, en daarvoor werd ze betaald: wanneer een pallet van vierduizend synthetische robijnen tussen Biel en Thise verdwijnt, vraag je je niet af wie ze gestolen heeft, je loopt de veertien punten terug waar de informatie is ingevoerd en je vindt het punt waar ze veranderd is.

Ze opende de instellingen van het horloge.

Profiel. Hartslagzones. Waarschuwingen. Tijdnotatie. Activiteitsdetectie. Automatische pauze: aan.

Ze bleef een seconde bij die regel hangen.

Ze wist wat het was: wanneer je stopt — een rood licht, een veter die opnieuw gestrikt moet worden — gaat de chronometer vanzelf op pauze en start opnieuw wanneer je weer beweegt. Ze had het in 2019 ingeschakeld omdat het haar ergerde haar gemiddelde tempo bij elk zebrapad te zien instorten.

Ze keek naar de regel en redeneerde halfluid, zoals ze altijd deed.

— Het schrapt geen tijd. Het telt ze niet mee.

Dat klopte.

De automatische pauze laat geen twintig minuten uit iemands leven verdwijnen: ze registreert zesentwintig minuten lopen in plaats van zesenveertig, en dat is volkomen normaal als je twintig minuten hebt stilgestaan.

Alleen had ze geen twintig minuten stilgestaan.

Ze sloot het menu en ging over tot iets anders, en die beslissing zou haar vijf weken kosten.

Ze sloot het horloge aan op haar computer en exporteerde de volledige geschiedenis.

Achttien maanden. Vierhonderdelf uitstappen.

Ze bouwde een tabel: datum, beginuur, geregistreerde duur, afstand, gemiddeld tempo, gemiddelde hartslag, hoogteverschil. Daarna voegde ze een kolom toe die geen enkele fabrikant levert en die ze met de hand moest invullen: het werkelijke uur van thuiskomst, dat ze reconstrueerde uit haar verzonden berichten, haar bankafschriften van de ochtend, en de tijdstempels van de foto's die ze soms vanaf de brug nam.

Ze bracht er de hele ochtend mee door, wat veel meer was dan ze had voorzien en wat ze zonder ongerustheid vaststelde, omdat het het soort werk was dat ze kon en omdat het rustgevend was.

Tegen de middag had ze werkelijke uren voor vierennegentig uitstappen op vierhonderdelf.

Ze berekende het verschil voor elk ervan.

Van de vierennegentig waren er negentig normaal: tussen acht en twaalf minuten verschil, wat precies overeenkomt met de tijd om naar beneden te gaan, weer omhoog te komen en te douchen.

Vier waren dat niet.

17 juli — verschil 3 min meer dan gewoonlijk.

17 september — verschil 6 min.

2 oktober — verschil 22 min.

8 oktober — verschil 23 min.

Ze voegde er met de hand de regel van diezelfde ochtend aan toe: 9 oktober — verschil 20 min, en ze schrapte hem, want die ochtend wist ze waar haar twintig minuten gebleven waren: ze had ze rechtop op een jaagpad doorgebracht met een vrouw en een labrador.

Wat er vier overliet.

Ze keek naar de vier data.

Drie, zes, tweeëntwintig, drieëntwintig.

Het nam toe.

Ze opende een tweede venster en vergeleek de vier uitstappen met de andere op alle parameters waarover ze beschikte.

Afstand: identiek, op honderd meter na. Traject: hetzelfde.

Tempo: normaal over de hele geregistreerde duur.

Gemiddelde hartslag: normaal.

Ze controleerde ook wat ze op het werk de externe bronnen noemde: alles wat bestaat buiten het systeem dat je verdenkt.

Het weer op die vier ochtenden: twee keer bewolkt, één keer helder, één keer motregen. Niets gemeenschappelijks.

De dag van de week: een donderdag, een woensdag, een donderdag, een woensdag. Niets.

Wat ze de avond ervoor had gegeten: niet te achterhalen, behalve voor acht oktober — pasta, want dat stond op het boodschappenlijstje.

Ze zocht lang voordat ze de enige parameter vond die niet normaal was, en ze vond hem omdat ze naar de curven keek en niet naar de gemiddelden.

Op de vier uitstappen hield de hartslagcurve abrupt op in het midden, en begon dan opnieuw — niet geleidelijk, zoals wanneer je na een rood licht weer vertrekt, maar in één klap, op dezelfde waarde.

Op alle vier viel de onderbreking ongeveer op hetzelfde punt van het traject: tussen kilometer 2,1 en kilometer 2,4.

De parking van de sporthal van Prés-de-Vaux.

Ze noteerde dat in haar tabel, in een kolom met als titel na te kijken, en ze sloot de computer om te gaan lunchen.

Ze maakte op de terugweg een omweg langs de sporthal, om zes uur 's avonds, en ze bleef vijf minuten in haar auto op de parking zitten.

Het was een sporthalparking: zestig plaatsen, verlichting op drie masten, een papiercontainer, een kledingcontainer, en de dienstingang van het gebouw. Het jaagpad liep op veertig meter, achter een lage haag.

Er viel niets te zien. Ze reed weg.

's Avonds, thuis, haalde ze het bestand weer tevoorschijn en bleef eraan werken tot elf uur.

Noé kwam tegen tien uur door de woonkamer.

— Wat doe je?

— Ik bekijk mijn loopjes.

— Waarom?

— Omdat er minuten ontbreken.

Haar zoon boog zich over haar schouder en keek zes seconden naar het scherm.

— Er zijn er nog andere, zei hij.

— Hoe bedoel je?

— Daar. Juli. Drie minuten. En daar, september, zes.

— Die heb ik gezien.

— Ja, maar je hebt ze apart gezet, zei Noé. Je hebt twee stapeltjes gemaakt: de kleine en de grote. Waarom?

Claire keek naar haar regels.

Ze had inderdaad twee stapeltjes gemaakt, zonder erbij na te denken, omdat drie minuten er niet uitzien als drieëntwintig.

— Omdat drie minuten niets is.

— Behalve als het hetzelfde is, maar kleiner, zei haar zoon, en hij ging naar boven om te slapen.