Hoofdstuk 1

Zondag, 23.04 uur

Tien jaar geen woord, en dan vijf, op een zondag om 23.04 uur: Het is mijn beurt zaterdag.

Ik stond in kamer 9 van The Gardens at Spring Valley, in Las Vegas, met één hand onder de nek van Mr. Delgado, terwijl ik met de andere zijn kussen omdraaide zonder hem wakker te maken. Hij was tweeënnegentig, had een huid als vloeipapier en de rustige overtuiging dat ik een non was. Hij noemde me “zuster”. Ik had hem nooit uit de droom geholpen. Hij was de enige op de wereld die me een titel gaf.

Mijn telefoon trilde tegen mijn heup, in de zak van mijn schort. Op dat uur kon het alleen Lola zijn, vanaf de post van vleugel B, om te zeggen dat de dame van 17 haar infuus er weer uit had getrokken en het vasthield als een boeketje. Ik legde het hoofd van Mr. Delgado op de koele kant van het kussen, haalde het toestel uit mijn zak, en het was Lola niet.

Een nummer dat ik niet kende. Het begon met 435.

Ik wist wat 435 betekende. Het zuiden van Utah. St. George, Hurricane, Kanab, dat hele stuk rode woestijn dat tegen de grens met Arizona aan zit geplakt als een korst op een wond. Niemand belde me uit het zuiden van Utah. Eerlijk gezegd belde niemand me van waar dan ook, behalve een robot die de garantie wilde verlengen van een auto die nergens meer recht op had.

Ik nam op. Ik dempte mijn stem, vanwege Mr. Delgado.

“Ja?”

Wind. Een brede wind, die in vlagen tegen de microfoon sloeg, met het geluid van een laken dat aan de waslijn wordt uitgeschud. Die wind kende ik. Waar hij vandaan kwam, staan geen bomen om hem af te remmen, alleen alsem en afstand. En daaronder, heel dichtbij, iemand die door de mond ademde. Toen gefluister, zo zacht dat ik het evengoed in mijn buik als in mijn oor hoorde:

“Het is mijn beurt zaterdag.”

Het gesprek stopte. Ik dacht: weggevallen, niet opgehangen. Dat is een verschil, als je bent opgegroeid op een plek waar het bereik hangt aan één streepje en aan de goede wil van God. Het scherm sprong terug naar de klok. 23.04 uur.

Ik bleef midden in de kamer staan met de telefoon tegen mijn wang. Mr. Delgado deed één oog open.

“Bidt u, zuster?”

Ik keek omlaag. Mijn handen hadden zich voor mijn borst gevouwen, de vingers zo hard in elkaar geklemd dat de knokkels wit zagen, de telefoon tussen mijn handpalmen. Ik bid al tien jaar niet meer. Dat nieuws heeft mijn handen nooit bereikt.

“Ja, meneer Delgado. Gaat u maar weer slapen.”

Hij ging weer slapen. Hij gehoorzaamde altijd aan nonnen.

Gefluister heeft geen leeftijd. Het heeft ook bijna geen geslacht. Daar is het voor: je fluistert om niet herkend te worden door wie in de kamer ernaast slaapt, en daarmee ben je meteen voor niemand meer herkenbaar. Ik speelde die vijf woorden in mijn hoofd af tot ze versleten waren. Ze gaven me niets terug. Alleen de wind, en hoe “zaterdag” werd gezegd, met de klemtoon hard op de eerste lettergreep, zoals je het bij ons zegt.

Ik dacht: Selah. Dat bleef ik denken tot woensdagavond.

Waar ik geboren ben, worden de meisjes gegeven. Het heet Peniel, het ligt achter in een dal vol alsem aan de voet van de Vermilion Cliffs, in het noorden van Arizona, en vanaf de grote weg is het twintig minuten over een zandweg, twee veeroosters en het gevoel dat ze je al vanaf het begin hebben zien aankomen. De meisjes worden er gegeven door de Vader — Vader Asa, Asa Gedge, die de stad heeft gesticht en die voor God spreekt — op hun vijftiende, hun zestiende, hun zeventiende, aan de man die God hem heeft aangewezen. Dat hoor je een paar dagen van tevoren. De naam van de man hoor je de avond ervoor.

“Het is mijn beurt zaterdag”: bij ons hoefde je verder niets te zeggen. Die woorden konden maar één ding betekenen.

Mijn zusje was sinds 2 februari zestien. Toen ik wegging, was ze zes, sliep ze in mijn bed omdat het hare tegen de noordmuur stond, en legde ze haar ijskoude voeten tegen mijn kuiten om ze op te warmen. Ik mopperde. Zij lachte in het kussen. Dat was onze hele taal, op dat uur: “Sel, je voeten.” “Ket, je benen.”

Niemand in Peniel heeft een telefoon. Vrouwen mogen er geen hebben, meisjes al helemaal niet, en de mannen die er een hebben voor hun bouwplaatsen, bewaren hem in het handschoenenkastje van de pick-up, zoals je een wapen opbergt. Dit nummer had iemand in de buitenwereld gekocht. Iemand had geld gevonden, een simkaart gevonden, mijn nummer gevonden. En de plek gevonden.

Want ik wist waar de wind vandaan kwam.

Er is in Peniel maar één openbare plek waar een telefoon iets opvangt: het reservoir, op zijn heuvel ten noorden van de stad, een dikke stalen tank in groene verf, met een roestige ladder en een drinkbak eronder. Van daarboven zie je 's nachts de koplampen op de grote weg, een kilometer of twaalf verderop, piepklein, ze glijden van links naar rechts en verdwijnen achter de schouder van een heuvel. De mannen gaan daar naar boven om hun ploegbazen te bellen. Ik ging er met mijn zusje naar boven om naar de koplampen te kijken. Zij dacht dat elk paar lichtjes een gezin was dat naar huis reed.

Daarboven waait een wind die nooit gaat liggen.

Ik belde terug in de gang, onder het groene licht van de nooduitgang. Uitgeschakeld. Ik belde terug vanuit de linnenkamer, tussen twee stapels lakens die naar industrieel wasmiddel roken. Uitgeschakeld. Ik belde buiten terug, op de parkeerplaats, naast mijn Corolla, in de warmte die na middernacht nog uit het asfalt opsteeg. Een computerstem zei dat het nummer niet bereikbaar was. Dat wist ik. Ik wilde het alleen van iemand horen.

Toen ik weer binnenkwam, zat Lola in de pauzeruimte op me te wachten, haar voeten op een stoel, haar leesbril omhooggeschoven in haar geverfde haar. Dolores Ibarra, eenenzestig, tweeëntwintig jaar nachtdiensten, een zakje kaneelsnoepjes in elke zak, en over alles een mening. Ze was de enige in de buitenwereld die wist waar ik vandaan kwam. Ik had het haar verteld op een nacht in december, vanwege een bewoner die was gestorven terwijl hij mijn hand vasthield. Sindsdien had ze nooit een vraag gesteld. Lola kon wachten.

Ze keek hoe ik binnenkwam. Ze keek naar mijn handen.

“Ga zitten.”

“Ik ben nog niet klaar met mijn ronde.”

“Ga zitten, Kat.”

Ik ging zitten. Ze scheurde met haar tanden een zakje open en legde een snoepje in mijn handpalm, zoals je iemand een pil geeft. De kaneel brandde op mijn tong. Het was precies wat ik nodig had.

“Wie is er dood?”

“Niemand.”

“Wie gaat er dan dood?”

Ik gaf geen antwoord. Ze drong niet aan. Ze pakte haar tijdschrift weer op en sloeg de bladzijden te snel om om ze te lezen.

Ik maakte mijn dienst af. Ik verschoonde onderleggers, leegde urinezakken, verdeelde pillen over plastic bekertjes, hield de hand vast van een vrouw die riep om haar man, die sinds 1987 dood was. Ik deed alles wat ik elke nacht doe, en ik deed het goed. Dat heeft Peniel me tenminste geleerd: werken met je handen bezig en je hoofd ergens anders, zonder iets te laten vallen.

In elke kamer keek ik bij het binnenkomen waar de uitgangen waren. De deur. Het raam dat maar tien centimeter opengaat, zodat niemand kan springen. De rode alarmknop. Dat doe ik al tien jaar, overal, in de supermarkt, bij de tandarts, op de wc van een tankstation. Ik slaap met mijn schoenen aan het voeteneind, de veters los, de neuzen naar de deur. Ik heb kort haar sinds een nachtbus tussen Flagstaff en Kingman, en een wit litteken dwars over mijn linkerhandpalm, dat trekt als er regen komt. In Las Vegas regent het bijna nooit. Dat is een reden om er te blijven.

Ik had nooit een ander nummer genomen. Ik hield mezelf voor dat het was voor de dag dat Sel een telefoon zou hebben.

Dat hield ik mezelf in elk geval voor.

Om 3.40 uur stond ik in de personeelskeuken de kan van het koffiezetapparaat om te spoelen, toen mijn telefoon twee keer kort na elkaar trilde.

Hetzelfde nummer. 435.

Een bericht met een afbeelding. Als verzendtijd stond er 23.06 uur. Het had er meer dan vier uur over gedaan om de woestijn over te steken en eindelijk in mijn zak te belanden, tussen een koffiekan en een theedoek.

De foto was slecht gekadreerd, met flits genomen, scheef. Een wand van planken. Een spijker. Aan de spijker een houten kleerhanger, en aan de kleerhanger een jurk. Tot op de enkels, dat zag je aan de plooi onderaan. Lange mouwen, dichtgeknoopt bij de polsen. Een hoge kraag. Effen, uiteraard. Bloemen zijn voor God. Zo zacht saliegroen dat het in het flitslicht grijs werd, het groen van alsembladeren als er stof op ligt.

In Peniel naai je niet zomaar een nieuwe jurk. Jurken gaan van zus op zus tot de stof tot op de draad versleten is. Een nieuwe jurk, effen, saliegroen, gestreken en in haar eentje aan een spijker gehangen, dat is een jurk voor de schenking.

De mijne was verschoten blauw geweest. Ik had hem nooit gedragen.

Het tweede bericht kwam erachteraan. Drie woorden, dit keer.

“Bel niet terug.”

Ik bleef bij de gootsteen staan met de kan in mijn hand. De kraan liep nog. Het water liep over de rand van de kan, over mijn pols, mijn mouw in, en ik voelde het pas toen het bij mijn elleboog was.

Bel niet terug. Dat betekende: dan word ik gepakt. Dat betekende: de telefoon ligt ergens verstopt, en als hij overgaat, hoort iemand anders hem. Het betekende ook, maar dat begreep ik pas later, dat wie mij dit schreef aan mij had gedacht, aan wat ik zou doen, en me goed genoeg kende om te weten dat ik zou terugbellen.

Ik draaide de kraan dicht.

Om 4.00 uur opende ik het enige gesprek op mijn telefoon dat ik nooit had gewist.

Het heette “G.”. Ik had het nooit anders opgeslagen. Eén letter was al veel.

Er stond bijna niets in. Eén bericht per jaar, altijd hetzelfde, altijd op 22 april, altijd laat op de avond: “Nog steeds vrij?” En onder elk bericht mijn antwoord, ook altijd hetzelfde: “Nog steeds.” Negen keer zijn vraag, negen keer mijn woord, onder elkaar, een kaarsrechte kolom op het scherm, als de regels in een register.

Ik heb nooit met iemand over dat gesprek gepraat. Zelfs niet met Lola.

Ik bleef een tijdje staan met mijn duim boven het toetsenbord. Door het keukenraam begon de lucht boven Las Vegas achter de neonletters te verbleken, in dat vuile grijs dat nog geen ochtend is. In kamer 9 hoestte Mr. Delgado in zijn slaap.

Ik schreef ook drie woorden.

“Ze belde me.”

Ik had geen tijd om de telefoon op het aanrecht te leggen.

4.01 uur: “Ik weet het.”