Maandag, 9.05 uur

Op maandag om 9.05 uur had ik niet geslapen, droeg ik nog mijn schort van The Gardens, en vroeg een vrouw in Phoenix me naar het adres van een plek die er geen heeft.

Ik zat op mijn bed, in mijn studio op de tweede verdieping van een complex met galerijen ten zuiden van de Strip, met uitzicht op een parkeerplaats en op de achterkant van een bandenzaak. De airco drupte in een emmer die ik elke avond leeggooide. De emmer deed tok, tok, met onregelmatige tussenpozen, en elke keer antwoordde mijn hart een tel te laat. Mijn schoenen stonden aan het voeteneind, de neuzen naar de deur.

Ik had het nummer van de hotline van de DCS, de jeugdbescherming, op de website van de staat Arizona gevonden. Ik had negentien minuten in de wacht gehangen, met een panfluit die steeds opnieuw begon. Toen een vrouwenstem, helder en moe, van iemand die alles had gehoord wat er te horen valt en die had besloten toch beleefd te blijven.

“Naam van het kind?”

“Selah Hallam. S, E, L, A, H.”

“Geboortedatum?”

“2 februari 2010.”

Ze typte. Ik hoorde de toetsen, snel, en achter haar andere stemmen die andere namen noemden.

“Adres?”

“In Peniel zijn geen adressen.”

Een stilte.

“Pardon?”

“Het is een stad. Nou ja, een dorp. Ten noorden van de 89A, tussen de Kaibab en Marble Canyon. Er loopt een zandweg heen, het huis is het grote met drie verdiepingen, waarvan één niet af. De houtzagerij van Hallam ligt erachter. Iedereen weet waar het is. Er zijn geen huisnummers, geen straatnamen. Er is geen postbode.”

“Hoe krijgen de mensen dan hun post?”

“Die krijgen ze niet.”

Ze typte iets. Ik vroeg me af wat. “Geen postbode”, misschien.

“School?”

“De school van de Vergadering. Tot veertien jaar. Daarna de melkerij.”

“Huisarts?”

“Nee.”

“En u bent?”

“Haar zus. Keturah Hallam. Ik ben tien jaar geleden weggegaan.”

“En welk gevaar loopt het kind, mevrouw?”

Ik had de zin de hele nacht voorbereid. Hij kwam er vanzelf uit, vlak.

“Ze wordt zaterdag gegeven.”

“Gegeven?”

Dus legde ik het uit. De Vader, de openbaring, de man die je pas de avond ervoor kent, de nieuwe jurk. Mijn stem was kalm. Ik hoorde hoe kalm hij was, en dat maakte me bang, die stem van een verzorgende die een familie op een gang slecht nieuws komt brengen. De vrouw onderbrak me niet. Op een gegeven moment hield ze op met typen.

“Mevrouw, is het kind tot nu toe slachtoffer geweest van geweld?”

“Zaterdag gebeurt het.”

“Ik begrijp het. Maar een aangekondigd huwelijk, ook een religieus huwelijk, is nog geen gepleegd misbruik. Ik neem uw melding op. Ze wordt beoordeeld en doorgestuurd naar de bevoegde dienst. We nemen opnieuw contact met u op als we meer informatie nodig hebben.”

“Wanneer?”

“Daar kan ik u geen termijn voor geven.”

Ze typte nog wat, trager. Ik hoorde een aarzeling, een echte, van iemand die iets twee keer nakijkt voor ze iets onaangenaams zegt.

“Mevrouw Hallam, er is bij de staat Arizona geen kind met die naam bekend.”

Ik keek naar de emmer. Tok.

“Dat weet ik,” zei ik. “Daarom bel ik u.”

---

Om 10.30 uur ging de telefoon. Een nummer uit Arizona, een vaste lijn. Ik had me niet van het bed verroerd. Ik nam op in de veronderstelling dat de vrouw in Phoenix iets had gevonden.

“Ket.”

Niemand noemt me nog zo. Niemand mag dat. Een klein meisje had het verzonnen, toen ze twee was, omdat ze Keturah niet kon zeggen, en een man had het op een nacht gehoord en het bewaard.

Het was de tweede keer in mijn leven dat Gideon Corlett me belde.

Hij had nog dezelfde stem. Rustig, laag, een stem die nooit luider had hoeven worden om gehoord te worden. Een zondagse stem. Ik hoorde hem en ik was weer zeventien, blote voeten op de koude vloerplanken, een hand die zachtjes op mijn raam klopte.

“Ze hebben mij gebeld,” zei hij. “Over je melding. De hotline kon geen adres vinden, dus belden ze de post van de sheriff om te vragen waar het kind was. Ze wilden weten waar jij bent opgegroeid, Ket. Ik heb ze gezegd dat het ver weg is.”

Ik kneep in de telefoon. Natuurlijk. Natuurlijk hadden ze hem gebeld. In een straal van honderd kilometer was er maar één man in uniform die wist waar Peniel lag.

“Ze wordt zaterdag gegeven.”

“Ik weet het.”

Weer. Ik weet het. Hij had het om vier uur 's nachts geschreven en hij zei het nu op dezelfde manier, zonder trots, zonder excuus.

“Kun jij het tegenhouden?”

“Ik kan over haar waken. Dat doe ik al. Ik heb daar mensen, ik heb ogen. Luister naar me.”

Ik luisterde. Ik had altijd naar hem geluisterd.

“Als jij komt, teken je haar vonnis. Dan weten ze dat jij het bent, dan weten ze dat zij jou heeft gebeld. Dan geven ze haar dezelfde avond nog, ergens anders, op een ranch, in Nevada of weet ik waar, en dan zie je haar nooit meer terug. Niemand ziet haar ooit nog terug. Begrijp je dat? Laat het aan mij over.”

Een stilte. Ik hoorde een radio achter hem, krakende stemmen die wegnummers doorgaven.

“Net als de vorige keer,” zei hij.

Ik deed mijn ogen dicht.

“Goed.”

“Beloof je me dat?”

“Ja.”

“Goed zo, Ket. Rust maar uit. Je hebt vannacht gewerkt.”

Hij hing als eerste op. Ik bleef zitten. De emmer deed tok.

Ik had ja gezegd. Ik had het gezegd zoals je het in Peniel zegt, voordat je hebt nagedacht, alleen met je mond. Ja, Vader. Ja, Gideon. Tien jaar in de buitenwereld, een diploma, een geboorteakte, een huurcontract op mijn naam, en dat woord kwam er nog altijd vanzelf uit als een mannenstem er vriendelijk om vroeg.

Hij wist dat ik vannacht had gewerkt.

Ik stond op. Ik trok mijn schoenen aan.

---

In The Gardens rondde Lola haar nacht af en begon ze aan de dag van iemand anders, zoals zo vaak. Ze zag me binnenkomen in spijkerbroek, met een sporttas over mijn schouder, en ze zette haar bekertje neer.

“Hoeveel dagen?”

“Ik weet het niet.”

“Ik geef je drie dagen. Ik heb tegen de baas gezegd dat je tante ziek is, in St. George. Je hebt nu een tante in St. George. Ze heeft suikerziekte.”

“Dank je.”

Ze rommelde in haar zak en gaf me een heel zakje kaneelsnoepjes, nog dicht. Bij Lola is dat een verklaring.

“Je gaat terug.”

Het was geen vraag. Ik deed niet alsof.

“Ik ga alleen kijken.”

Lola keek mij aan, over haar bril heen, net lang genoeg om me te laten begrijpen dat ze me niet geloofde en dat ze me toch liet gaan.

“Kijk dan goed,” zei ze. “En kom het me vertellen.”

Toen ik langs kamer 9 liep, hoorde ik Mr. Delgado aan de verzorgster van de dagdienst vragen waar de zuster was gebleven. Het antwoord hoorde ik niet.

---

Om 14.00 uur zat ik op de I-15, richting noordoost, in mijn grijze Corolla uit 2009, Nevada-kentekens, met aan de achteruitkijkspiegel een geurboompje dat al jaren nergens meer naar rook en dat ik nooit had durven weggooien. De airco deed het om de keer. Die dag was het de verkeerde keer.

Las Vegas viel achter me uiteen, de casino's, de loodsen, de beige nieuwbouwwijken, en toen kwam de woestijn, grijs en vlak, met kale bergen aan het eind. Daarna dook de weg de kloof van de Virgin River in. Het was een gang van grijs en paars gesteente die zich aan weerszijden sloot, loodrechte wanden, de rivier helemaal beneden, smal en groen.

Aan het eind van de kloof het bord: Welkom in Utah. Op het dashboard gaf het klokje van de Corolla 15.41 uur aan. Mijn telefoon, op de passagiersstoel, aarzelde, zocht, en gaf 16.41 uur aan. Utah heeft zomertijd. Arizona niet. Las Vegas houdt het gelukkig met Arizona. Mijn hele jeugd had ik een uur naast de rest van de wereld geleefd zonder het te weten.

Ik liet de twee klokken elkaar tegenspreken. Ik wist welke van mij was.

St. George kwam eraan, met zijn rode kliffen, zijn witte tempels, zijn absurd groene golfbanen. Ik nam de afrit zonder het te willen. Ik parkeerde tegenover het busstation, met draaiende motor. De bank stond er nog. Een bank van opengewerkt metaal, groen geverfd, onder een afdak. Ik had er twee nachten op geslapen, in april 2016, met scheef geknipt haar, met wat er over was van vierhonderd dollar in mijn sok en een telefoon met maar één nummer erin. Een vrouw in een geel hesje had me de derde ochtend wakker gemaakt en gevraagd of ik honger had. Ze was van een hulporganisatie. Ze had niet gevraagd waar ik vandaan kwam. Ze had het gezien aan de manier waarop ik mijn knieën vasthield.

Ik reed weer verder.

Hurricane. De weg die omhoogklimt, het droge gras, en weer Arizona, zonder welkomstbord, of bijna. Een stad langs de weg. Ik keek er niet naar. Ik keek naar de witte streep, de hele tijd, zorgvuldig, zoals je kinderen leert om niet naar een kwade hond te kijken. Fredonia, met zijn silo's, zijn tankstation, zijn kleine post van de sheriff die ik niet zocht en toch vond, een laag gebouw in de kleur van zand, twee 4×4's ervoor. Bij het verlaten van de stad weer Utah. Ik keek niet meer naar mijn telefoon.

En Kanab.

Kanab is het stuk buitenwereld dat het dichtst bij Peniel ligt. Toen ik klein was, was het het einde van de wereld, waar de mannen hout gingen verkopen en diesel gingen kopen, en vanwaar ze soms lolly's in de vorm van een cactus meebrachten voor de kinderen. Eén hoofdstraat, motels met westernborden, kliffen die de stad aan de noordkant afsluiten.

Ik stopte bij het eerste motel waar nog plaats was: een bord met een neoncowboy die zijn hoed lichtte, en de hoed brandde niet meer.

De Corolla zei 18.32 uur. De telefoon 19.32 uur.

De receptie rook naar oploskoffie en vanilleluchtverfrisser. Achter de balie zat een vrouw van een jaar of vijftig, platinablond haar, lange roze nagels die op het toetsenbord tikten. Bij het binnenkomen had ik de uitgangen opgezocht: de glazen deur, de deur achter de balie, een raam dat uitkeek op de parkeerplaats. Ik gaf haar mijn rijbewijs.

Ze keek ernaar. Ze keek naar mij. Haar nagels hielden op met tikken.

“Bent u Mrs. Hallam?”

“Ja.”

Ze glimlachte zoals winkeliers glimlachen, vriendelijk, een tikje nieuwsgierig.

“De deputy heeft gebeld om te vragen of u al was aangekomen.”

Ik had aan niemand verteld waar ik naartoe ging.