Mijn vest

Een vrouw doet mijn deur open, met mijn zoon op haar arm.

En ze draagt mijn vest. Het grijze gebreide vest dat mijn moeder maakte in de winter voordat ze stierf, met die vijfde knoop van parelmoer, een vervangen knoop die niet bij de andere past. Ze heeft het tot bovenaan dichtgeknoopt. Net als ik.

Sacha heeft een pyjama aan die ik niet ken, en rode wangen van zijn dutje. Hij heeft zijn duim in zijn mond en zijn andere hand op de parelmoeren knoop. Hij draait eraan. Hij draait eraan zoals hij doet als ik het aanheb.

“Ja?” zegt de vrouw.

Ze glimlacht. Een beleefde glimlach met gesloten lippen, zoals je naar de postbode lacht als hij twee keer aanbelt.

De hele weg hierheen heb ik zinnen voorbereid. Er is er niet één over.

“Sacha.”

Zijn naam komt er vanzelf uit, half hardop, zoals 's avonds als ik ga kijken of hij slaapt.

Hij kijkt op. De pyjama is groen, met vossen. Hij kijkt me lang aan, zijn duim stil, en ik zie iets zoeken in zijn hoofd. Iets wat het niet vindt.

Hij draait zijn hoofd weg en verstopt het in de hals van de vrouw.

Ik reken het uit zonder het te willen. Tellen is mijn vak. Eenentwintig dagen, van de vierhonderdeenentwintig die hij heeft geleefd.

“U hebt zich vast in het huis vergist, mevrouw.”

Ze zegt u tegen me. Een zachte stem, zonder accent, een wachtkamerstem.

“Nee.”

Ik wijs naar de vloer achter haar.

“Die tegel daar, net achter de drempel. Die is diagonaal gebarsten. Je zet je voet ernaast, anders hoor je hem kraken.”

Ze kijkt niet naar beneden.

“En de kapstok. De derde haak zit scheef. Mijn man moet hem al sinds september vastdraaien.”

Ze kijkt niet naar de tegel en niet naar de haak. Ze kijkt naar mij. Ze begint bij de anorak.

Hij is marineblauw en twee maten te groot. De kledingbank van het ziekenhuis heeft hem me vanochtend gegeven, met een grijze sweater en sneakers die niet van mij zijn.

Haar blik zakt naar mijn pols.

Het polsbandje is van wit plastic. Ik heb het niet afgedaan: daar heb je een schaar voor nodig, en niemand heeft me er een aangeboden.

ONBEKENDE V. — geboren 01/01/1990.

Ik ben geboren op 3 mei 1990, in Toulouse. Voor het academisch ziekenhuis van Lille ben ik drie weken lang op een eerste januari geboren.

“Ik doe nu de deur dicht,” zegt de vrouw.

Nog altijd even zacht. Ze praat tegen mij, maar ze kijkt naar Sacha, en ze legt haar hand plat op zijn rug. Een hand die weet hoe het moet.

“Wacht. Ik ben…”

De deur gaat dicht. Hij slaat niet. Hij gaat dicht als door een tochtvlaag, en ik hoor het nachtslot twee keer omdraaien.

---

Ik blijf op de onderste tree staan. De blauwe hardsteen is nat van de motregen.

Ik bel aan.

In de gang laat de bel zijn twee tonen horen, de hoge en de lage. Sacha kijkt altijd op bij de tweede.

Achter het bovenlicht beweegt niets.

Vanochtend om tien uur heb ik een verklaring getekend dat ik tegen medisch advies vertrek. De arts-assistent wilde me tot maandag houden, voor de maatschappelijk werker.

Ik bel nog een keer en laat mijn vinger op de knop. De twee tonen, de hoge, de lage, de hoge, de lage.

Ik heb tegen de arts-assistent gezegd dat ik een huis had, een man en een zoon. Hij zuchtte en gaf me de pen.

Ik laat de bel los. Ik sla met mijn vlakke hand op het hout.

De deur is petrolblauw. Ik was degene die dit huis wilde, om die deur.

Ik voel in de zak van de anorak, uit gewoonte. Leeg. Op 17 oktober, toen ik ging hardlopen, zaten mijn sleutels aan een sleutelkoord om mijn nek.

Niemand heeft me een sleutelkoord teruggegeven.

---

Ik bonk met mijn vuist.

Donderdag kwam de dokter op de rand van mijn bed zitten, wat ze nooit doen. “De politie zegt dat mevrouw Castan thuis is.” Ik moest lachen.

Ik sla harder. Het hout stuurt de klap terug tot in mijn elleboog.

Ik dacht aan iemand met dezelfde naam. Aan een regel die verkeerd in een bestand was ingevoerd. Dat gebeurt elke dag.

“Grégoire!”

Mijn stem schiet de straat in. Ik heb van mijn leven nog nooit geschreeuwd. Zelfs niet aan de toonbank, die dag dat een man het rek met zonnebrandcrème kapotsloeg omdat hij codeïne wilde.

“Grégoire! Ik ben het! Doe open!”

Donderdag en vrijdag heb ik hem negen keer op zijn mobiel gebeld, met de beige telefoon op mijn kamer.

Negen keer de voicemail. Grégoire Castan, ik bel u zo snel mogelijk terug. Afgeschermde nummers belt hij nooit terug. Dat verweet ik hem vroeger.

Ik doe een stap achteruit om naar het raam op de eerste verdieping te kijken. De kamer van Sacha. Het nachtlampje in de vorm van een maan is uit, het gordijn half dicht.

Het is tien over elf. Om half twaalf eet Sacha. Doperwtjes, als die er zijn, en hij spuugt de ham uit.

Weet zij dat?

Ik stap de tree weer op en bonk met twee vuisten op de deur.

“Grégoire! Ik ben het, Nadia!”

Mijn schedel begint te bonzen, achteraan, waar ze me hebben gehecht. Ik knijp in mijn neusbrug. Ik tel tot vijf. Bij drie draait het slot.

---

De deur gaat weer open.

Hij is het.

Grégoire, in een spijkerbroek en een marineblauwe trui. Op grijze sokken. Hij ziet er uitgerust uit. Hij is glad geschoren, zoals elke zaterdag, want op zaterdag doet hij de dingen goed.

Drie weken lang heb ik me afgevraagd wat ik als eerste tegen hem zou zeggen. Mijn mond gaat open en er komt alleen lucht uit.

Hij kijkt me aan zoals je kijkt naar een bezorger die op de verkeerde verdieping heeft aangebeld. Geduldig. Met een soort vriendelijkheid zelfs.

Achter hem, achter in de gang, staat de vrouw bij de trap. Sacha zit nog altijd op haar arm, zijn hoofd in haar hals. Zijn handje heeft de parelmoeren knoop teruggevonden en draait eraan.

“Grégoire,” zeg ik. “Ik ben het.”

Hij antwoordt niet. Hij draait met zijn duim aan zijn trouwring. Dat doet hij als een klant afdingt.

“Kijk me aan. Ik ben het.”

Hij kijkt me aan. Hij kijkt naar het bandje om mijn pols, naar de kant van mijn hoofd die ze hebben kaalgeschoren. En hij draait zich heel zachtjes naar haar om.

“Nadia, bel de politie.”