Hoofdstuk 2
Nooit gezien
U gaat verder waar u gebleven was.
De politie doet er tweeëntwintig minuten over, en al die tweeëntwintig minuten kom ik niet van de stoep af.
Grégoire heeft na die zin de deur weer dichtgedaan. Zonder geweld. Hij doet deuren dicht zoals hij de telefoon ophangt: beleefd, en dan is het afgelopen.
Ik zou weg kunnen gaan. Een telefoon zoeken, een politiebureau, iemand. Maar Sacha is achter dat blauwe hout, zes meter van me vandaan, bij een vrouw die haar hand op zijn rug houdt. Als ik wegga, weet ik niet wat ik terugvind als ik terugkom.
Dus blijf ik.
Aan de overkant, op de benedenverdieping, beweegt een witte vitrage. Een hand schuift hem twee vingers breed opzij en laat hem weer vallen. Ik ken de naam van die buurman niet. In twee maanden heb ik van niemand de naam geleerd.
Ik heb koude voeten. De sneakers van de kledingbank slobberen aan de hiel. In de zak van de anorak zitten nog de twee buskaartjes, afgestempeld. Ik haal ze eruit, leg ze rand tegen rand op mijn handpalm, stop ze weg. Ik haal ze er weer uit.
Om twintig voor twaalf draait een politieauto met striping de hoek om en parkeert dubbel.
Het zijn er twee. Een agente van een jaar of dertig, klein, sproeten, en een oudere brigadier die bij het uitstappen zijn koppelriem ophijst.
Ik loop naar ze toe. De brigadier steekt zijn hand op, de palm open, ter hoogte van mijn borst, zonder me aan te raken.
“We blijven hier staan, mevrouw. Rustig aan.”
“Ik ben rustig.”
Dat is waar. Ik ben rustiger dan hij. Ik tril niet meer. Als ik bang ben, word ik precies, en ik ben nog nooit zo bang geweest.
“Ik heet Nadia Meziane. Getrouwd met Castan. Ik woon hier, op het nummer dat u voor u ziet. Ik kom net uit het academisch ziekenhuis, uit het Roger-Salengro-ziekenhuis, waar ik drie weken heb gelegen nadat ik was aangevallen. Er is in dit huis een vrouw die mijn kleren draagt en mijn zoon vasthoudt.”
De agente schrijft. De brigadier kijkt naar mijn schedel.
De blauwe deur gaat open.
Grégoire komt als eerste naar buiten, op de tree. Zij blijft een stap achter hem, op de drempel, Sacha op haar heup.
Hij steekt de brigadier zijn hand toe. De brigadier schudt hem. Ik zie het precieze moment waarop de handdruk van Grégoire zijn werk doet: de brigadier knikt al voordat hij een woord heeft gezegd.
“Goedemorgen. Grégoire Castan. Bedankt dat u zo snel gekomen bent. Ik begrijp dat dit voor u ook niet prettig is.”
“Kent u mevrouw?”
Grégoire kijkt naar me. Hij neemt de tijd. Hij lijkt het erg te vinden.
“Nee. Ze heeft een halfuur geleden aangebeld, ze heeft geschreeuwd, ze heeft op de deur geslagen. Mijn vrouw was bang voor de kleine.”
Mijn vrouw.
“Hebt u een identiteitsbewijs, mevrouw?” vraagt de agente.
Ze vraagt het aan mij. Ik antwoord, maar ik kijk naar de vrouw.
“Ja. Zij heeft het.”
De vrouw zegt niets. Ze zet Sacha op haar andere heup, gaat de gang in en komt terug met mijn portemonnee. De bruine, met de naad die aan de zijkant loslaat. Ze haalt er mijn identiteitskaart uit en geeft hem aan de agente, tussen haar vingertoppen, bijna verontschuldigend.
De agente kijkt naar de kaart. Ze kijkt naar de vrouw. Ze kijkt naar mij, naar mijn kaalgeschoren schedel, het litteken. Ze kijkt weer naar de kaart.
Op de foto heb ik haar tot op mijn schouders. Dat was in 2021, ik had Grégoire net leren kennen, ik had mijn haar laten föhnen voor het loket van het gemeentehuis en dat vond ik zelf al stom.
“Het zou jullie allebei kunnen zijn,” zegt de agente.
Ze zegt het niet gemeen. Ze stelt het vast.
Dus som ik op. Het is het enige wat ik kan als de grond beweegt: precieze gegevens, op volgorde.
“Ik ben geboren op 3 mei 1990 in Toulouse. Mijn vader heette Saïd, mijn moeder Yamina. Mijn zoon is geboren op 12 september 2025. Hij heeft een café-au-laitvlek achter zijn linkerknie, zo groot als een munt van twee euro.”
De agente schrijft. De brigadier heeft zijn armen over elkaar geslagen.
“De code van het hek is 2202. Dat is de verjaardag van Ambre, mijn stiefdochter. Ik heb hem zelf gekozen.”
De vrouw slaat haar ogen neer. Niet uit schaamte. Uit verdriet. Ze lijkt medelijden met me te hebben, en dat is erger dan alles.
“Ze houdt ons al weken in de gaten,” zegt ze zacht. “Ik zie haar 's ochtends op het pad, als ik met de buggy naar buiten ga. Ze heeft me vast de code zien intoetsen. En die vlek, die zie je als hij alleen een luier aanheeft, in het park, in het zwembad…”
Haar stem is beleefd, beheerst. Ze zegt u tegen de agenten, zoals ze u tegen mij zegt. Als ze het over mij heeft, zegt ze “mevrouw”.
Ze strijkt een lok van haar bob achter haar oor. Mijn bob, donker, tot op de kin, geknipt zoals ik hem knip. In haar oorlel glanst een gouden oorknopje.
Ik zie het. Ik weet nog niet waarom ik het zie.
“En het ziekenhuis, mevrouw?” vraagt de brigadier.
“Het ziekenhuis kan het u bevestigen. Ik ben op 17 oktober gevonden aan de oever van de Deûle, zonder papieren. Ik ben net ontslagen. Ik heb het polsbandje nog om.”
Ik steek mijn pols omhoog. Ze lezen het allebei: ONBEKENDE V.
Ik zie het woord zijn weg vinden in het hoofd van de brigadier. Onbekend.
Grégoire stapt van de tree af. Hij legt zijn hand op de schouder van de brigadier, twee klopjes, zoals bij een klant die net heeft getekend.
“Luister. Ik begrijp het. Ze is gewond, ze is de weg kwijt, ze heeft hulp nodig, dat zie je zo. Ik wil niet dat iemand haar pijn doet. Maar ik heb deze mevrouw nog nooit gezien.”
Hij zegt het terwijl hij me aankijkt. Recht in mijn ogen. Hij heeft niet de stem van iemand die liegt. Hij heeft de stem van iemand die me een oplossing verkoopt.
“We vinden wel een oplossing,” voegt hij eraan toe.
De brigadier knikt. De agente is opgehouden met schrijven.
Ik kijk naar Sacha. Hij heeft zijn duim uit zijn mond gehaald en kijkt me aan over de arm van de vrouw heen, ernstig, zoals hij kijkt naar mensen die hard praten.
“Ze heeft mijn plaats ingenomen.”
Ik zeg het tegen de agenten, maar ik kijk naar haar. Ze knippert niet met haar ogen.
“Ze heeft alles genomen. Mijn kleren, mijn papieren, mijn zoon. En hij laat haar begaan. Ik weet niet waarom. Ik weet niet wie ze is. Maar vraag het aan het ziekenhuis. Vraag het aan mijn stiefdochter. Ambre kent me. Ze woont al vijf jaar bij me.”
Een stilte.
“Is ze thuis, het meisje?” vraagt de agente.
Grégoire aarzelt. Een halve seconde. Het is de eerste keer sinds vanochtend dat ik hem zie aarzelen.
“Ze is boven.”
Vanaf de straat zie je de trap. Hij ligt recht tegenover de deur. Ik vond dat altijd handig: je weet wie er naar beneden komt voordat hij beneden is.
Sokken op de houten treden. Een grijze joggingbroek. De bordeauxrode sweater van haar oude handbalclub in Toulouse, die ze sinds de verhuizing niet meer uittrekt. De telefoon in haar hand, het doorzichtige hoesje vol stickers.
Ambre blijft op de onderste tree staan.
Sacha wurmt zich in de armen van de vrouw en steekt een hand naar haar uit.
“Bé!”
Dat is zijn woord voor haar. Hij heeft er maar drie. Ambre pakt hem niet aan. Ze kijkt niet eens naar hem. Ze kijkt naar mij.
De brigadier doet een stap naar de drempel.
“Jongedame. Ken jij deze mevrouw?”
Ambre is vijftien. Ik heb haar geleerd hoe je roerei maakt zonder dat het aanbakt. Ik heb vier jaar lang elke maandag haar schoolagenda getekend. Ik heb haar in Toulouse naar de spoedeisende hulp gebracht, op een nacht in maart, toen haar puffer niet meer hielp en haar vader in Bordeaux op een beurs stond.
Haar blik blijft lang op mijn schedel hangen. Op het litteken. Op het polsbandje.
Haar vingers klemmen zich om haar telefoon. Ze heeft haar nagels tot bloedens toe afgekloven. Ze waren bijna weer aangegroeid toen ik ging hardlopen.
“Ambre,” zeg ik. “Alsjeblieft.”
Ze doet haar mond open. De vrouw draait zich om en legt haar hand op haar schouder. Een lichte hand, plat. Dezelfde als op Sacha's rug.
Ambre slaat haar ogen neer. Slaat ze weer op.
“Ik heb haar nog nooit gezien.”