Kamer twintig

De regen was rond vier uur begonnen en niet meer opgehouden. Sarah Millward hoorde hem vanuit de gang op de tweede verdieping, een gelijkmatig geluid tegen de ruiten aan het eind, en ze wist zonder te kijken dat Pennsylvania Avenue een rivier van gele modder zou zijn geworden waarin de rijtuigen tot aan de naaf wegzakten. Het zou drie dagen duren voor het opdroogde. Daarna zouden de laarzen van de gasten al die modder de trappen op dragen, en zou zij een week lang treden boenen.

Ze droeg een stapel lakens tegen haar borst en telde de deuren.

Tweeëntwintig. Vierentwintig. Het National Hotel had driehonderdzesenvijftig kamers en Sarah kende er zeventig van bij hun nummer, bij hun slot, bij de manier waarop de deur tegenstribbelde of niet als je er met je knie tegenaan duwde omdat je beide handen vol had. Vierentwintig piepte. Eenendertig sloot slecht sinds de zomer. Veertig had een raam dat niet meer openging en waar de gasten van juni tot september stikten zonder ooit te klagen, want in het National klaagde je niet, je vroeg iets anders.

Beneden gonsde het huis als een korf die iemand had geschud.

Sinds de dag ervoor liep het hotel niet meer leeg. De uitslagen waren in de nacht binnengekomen en hadden de hele dag nodig gehad om in de lijven te gaan zitten. In de eetzaal werd zachter gesproken dan gewoonlijk. De bar was vol en niemand lachte. Het National had altijd mensen uit het Zuiden gehuisvest — families uit Maryland, handelaars uit Virginia die niet waren weggegaan, mannen uit Louisiana die ergens nog huizen bezaten en er nooit over spraken — en die mensen hadden zojuist vernomen dat de president nog vier jaar president zou zijn.

Sarah had geen mening. Of liever, ze had er een, en ze bewaarde die waar ze al het overige bewaarde, op een plek in zichzelf die ze tussen zes uur 's ochtends en tien uur 's avonds nooit opende.

Ze legde de lakens op de kist op de overloop en ging naar beneden.

Bunker stond achter de balie, gebogen over het register, een pen in zijn hand en een tweede achter zijn oor. Hij was in de dertig, had de gelaatskleur van iemand die nooit daglicht ziet, en het mooiste handschrift van Washington na dat van de klerken van de Schatkist. Wanneer hij een naam schreef, zette hij die op de regel zoals je een bord neerzet: geruisloos, op zijn plaats, voorgoed.

"Er komt er een," zei hij zonder op te kijken. "Tweede verdieping."

"Op dit uur?"

"Op dit uur."

Ze keek naar de klok. Twintig over negen.

"Twintig is gedaan."

"Doe haar opnieuw."

Sarah sprak hem niet tegen. Je sprak Bunker niet tegen, niet omdat hij hard was — hij was niet hard, hij was nauwkeurig — maar omdat hij altijd een reden had die hij niet uitlegde. Ze ging de lakens weer halen.

De man kwam een kwartier later.

Ze hoorde hem voor ze hem zag. Er was beweging op de trap, de stem van een portier, een lach, en toen een andere stem, lager, rustiger, die iets grappigs zei en zich niet verontschuldigde voor het uur. Sarah lag op haar knieën voor de haard van twintig, bezig een vuur weer aan te maken dat was uitgegaan. Ze kwam overeind, veegde haar handen af aan haar schort, en ging tegen de muur bij de deur staan, zoals het hoorde.

Hij kwam binnen zonder naar haar te kijken, wat normaal was, en legde zijn hoed op tafel, wat eveneens normaal was.

Het was een man van gemiddelde lengte, zeer goed gebouwd, met zwart haar dat over zijn kraag krulde en een zorgvuldig geknipte zwarte snor. Hij had zijn jas op de trap uitgetrokken en droeg hem over zijn arm. Zijn laarzen zaten tot halverwege de kuit onder de modder en zijn broek was doorweekt. Hij keek naar het bed.

"Zijn de lakens verschoond?"

"Vanmiddag, meneer."

"Verschoon ze nog eens."

Hij zei het zonder hardheid, bijna verstrooid, als een man die naar het uur vraagt. Toen liep hij naar het raam, schoof het gordijn opzij, en bleef daar staan.

Sarah haalde het bed af.

Het was werk dat ze elf jaar deed en met gesloten ogen had kunnen doen, wat goed uitkwam, want kijken mocht nooit. Ze trok de sprei weg, rolde de lakens op, gooide ze in de mand, en vouwde de schone open. Het onderlaken klapte door de lucht en viel neer. Ze streek het glad met haar handpalm, stopte de muurzijde in, liep om het bed heen, stopte de andere zijde in. Het vuur pakte slecht en rookte wat. Achter haar had de man zich niet verroerd.

"Komt u van hier?"

Ze had niet verwacht dat hij zou spreken.

"Nee, meneer."

"Waarvandaan dan?"

"Uit Virginia, meneer."

Hij draaide zich om. Ze zag zijn gezicht bij het licht van de kaars, voor het eerst: een mooi gezicht, bleek, zonder baard behalve de snor, met zeer donkere ogen en de kringen van iemand die in treinen slaapt.

"Uit Virginia," herhaalde hij. "En u maakt de bedden op van de overwinnaars."

Sarah trok het kussen naar zich toe en stopte het terug in de sloop.

"Ik maak de bedden op, meneer."

Er viel een stilte, en toen lachte hij. Een echte lach, open, die twee seconden duurde en abrupt ophield.

"Dat is het beste antwoord dat ik deze week heb gehoord."

Hij kwam naar de tafel, haalde een beurs tevoorschijn en legde iets naast de hoed. Sarah keek niet wat het was. Je keek niet.

"Ik heet Booth," zei hij. "Voor het geval u het moet weten."

"Goed, meneer."

"U hoeft het niet te weten."

"Nee, meneer."

Hij lachte opnieuw, korter, en ging zitten om zijn laarzen uit te trekken.

Sarah maakte het bed af, sloeg de hoek van het laken driehoekig om zoals ze het had geleerd, en pakte de mand met vuil linnen. Ze liep bij het weggaan langs de tafel. Wat hij had achtergelaten was een bankbiljet, en het was een groot biljet, van het soort dat je zag aan het eind van een goede week in het theater en niet op een woensdagavond in november.

"Het vuur trekt slecht," zei ze vanuit de deur. "Ik laat morgen droge kolen brengen."

"Morgen ben ik vroeg op."

"Dan wordt het eerder."

Hij hief zijn hoofd op en keek haar werkelijk aan, voor het eerst, een seconde te lang.

"Hoe heet u?"

Ze deed de deur dicht.

---

Ze ging naar beneden over de dienstrap, die achteraan, die naar talk en zeepsop rook en waarvan de houten treden in het midden waren uitgesleten door zestig jaar voeten. Beneden dampte de wasserij nog. Er werkten twee vrouwen, gebogen over de tobbes, hun armen rood tot aan de elleboog, en een van hen zong halfluid iets dat geen woorden had.

Sarah zette haar mand neer en ging de binnenplaats op.

De lucht was koud en gewassen. De regen viel recht naar beneden, zonder wind, en de keien van de binnenplaats glommen onder de lantaarn boven de ingang. Ze bleef een ogenblik onder het afdak staan, zonder reden, omdat ze dertien uur in haar benen had en er in dat huis geen andere plek was waar ze alleen kon zijn.

Voorbij de poort, op de avenue, stonden de rijtuigen te wachten.

Het waren er vijf of zes, op een rij langs de stoep, de paarden met hangend hoofd en dampende kruis. De koetsiers hadden beschutting gezocht waar ze konden — onder de kappen, onder portieken, één onder de hals van zijn eigen paard. Er was er echter een die op zijn bok was blijven zitten, midden in de regen, onbeweeglijk, de teugels slap in zijn handen, de hoed druipend.

Sarah keek naar hem omdat er niets anders was om naar te kijken.

Het was een zwarte man, nog jong, met een deken over zijn schouders. Hij had geen beschutting gezocht en hij wachtte niet op een klant — de andere koetsiers hadden zich voor de nacht opgesteld, dat zag je aan de manier waarop ze de strengen hadden losgemaakt. Hij bleef. Hij keek naar de deur van het hotel alsof er iemand uit zou komen.

Er kwam niemand uit.

Na een tijdje stapte hij af, liep om zijn rijtuig heen, controleerde iets aan het achterwiel, en klom weer op de bok. Hij deed dat met een bijzondere traagheid, zoals je een nutteloos gebaar maakt om niet helemaal stil te hoeven zitten.

Sarah ging naar binnen.

In de gang van de wasserij was de vrouw die zong stil geworden. Het was over tienen. Ze klom de drie verdiepingen naar haar kamer — een kamer onder het dak, aan de kant van Sixth Street, met een bed, een stoel, een waskom en een raam dat uitkeek op een muur —, trok haar schoenen uit, en bleef in het donker zitten voor ze zich uitkleedde.

Beneden, heel ver weg, speelde iemand piano in een salon.

Ze was zevenentwintig. Ze had een betrekking, een dak, twee maaltijden en een naam die nooit met iets in verband was gebracht. Dat was meer dan driekwart van de vrouwen die ze kende had, en ze wist het elke dag, en ze dacht eraan elke avond voor het slapen zoals anderen een gebed doen.

Ze was de naam van de gast van twintig al vergeten.