De krijtstreep

Er liep een krijtstreep over de stoep voor het National Hotel, op twee voet van de rand, en Isaiah Fortune eerbiedigde die zoals je een staatsgrens eerbiedigt.

De streep was in het voorjaar door de politie getrokken en sindsdien drie keer overgedaan. De wielen moesten erbuiten blijven. De paarden moesten erbuiten blijven. Agent Dooley kwam twee keer per dag langs, een man van het zesde district met een buik en een stok, en hij zei niets tegen blanke koetsiers die er zes duim overheen kwamen. Tegen Isaiah had hij het in juni één keer gezegd, terwijl hij met zijn stok op de velg sloeg:

"Het krijt, jongen."

Sindsdien stelde Isaiah zich op twee en een halve voet op. De marge kostte hem de beste plaats en bespaarde hem de stok, en hij had die rekensom zo vaak in zijn leven gemaakt dat hij hem niet meer maakte: hij kende de uitkomst.

Die ochtend stond hij sinds zes uur op de standplaats.

Het weer was opgeklaard. De modder was in de nacht bevroren en vormde nu harde richels waarop de paarden kreupel liepen, en tegen negen uur had de zon ze weer tot modder gemaakt. Op de avenue was een onafgebroken beweging van intendancekarren, spannen van zes muilezels die naar het noorden trokken beladen met hooi, en twee keer die ochtend was er een colonne ambulances stapvoets voorbijgekomen, met neergelaten huiven, zonder enig geluid van binnen.

Isaiah had drie ritten gehad. Een klerk van de Schatkist tot aan Fifteenth. Twee dames tot aan de Centre Market, met veertien pakjes en geen woord. Een oude man tot aan de kerk in Sixth, die hem had gevraagd of hij kon lezen en teleurgesteld leek te horen dat het zo was.

De vierde bleef voor zijn wiel staan.

Het was een man van een jaar of veertig, in een grijze overjas, met een leren koffer die de portier van het hotel zojuist naar buiten had gedragen. Hij keek naar het rijtuig. Hij keek naar het paard. Toen hief hij zijn ogen naar de bok, en Isaiah zag over dat gezicht het ding gaan dat hij duizend keer had zien gaan, een heel klein terugdeinzen, nauwelijks een beweging van de schouders, niets dat je kon benoemen.

De man deed twee stappen en stapte in het volgende rijtuig.

Isaiah verroerde zich niet. De koetsier van het volgende rijtuig was een Ier die Mulvaney heette, die er niets aan kon doen en die hem in het voorbijgaan een verlegen knikje gaf. Isaiah gaf het terug. Je werd niet boos op Mulvaney. Je werd op niemand in het bijzonder boos; dat was als boos worden op de regen.

Hij verloor de rit, en daarmee de ochtend, want de plaats die hij sinds zes uur had gehouden was nu de derde en hij zou moeten wachten tot de twee anderen vertrokken.

Hij stapte af, liep om het rijtuig heen, lichtte de linkervoorhoef van het paard op en krabde de straal schoon met zijn mes. Er zat niets in. Dat wist hij. Hij zette de hoef neer, klopte de hals, en klom weer op de bok.

Het rijtuig was niet van hem. Het paard ook niet.

Ze behoorden toe aan een man in Fourteenth Street die Kearns heette, die elf rijtuigen bezat en het zijne per dag aan Isaiah verhuurde. Wat er aan het eind van de dag overbleef was voor Isaiah. Sommige dagen bleef er iets over. Andere, als het te hard regende of het paard kreupel liep, bleef er niets over en betaalde Isaiah toch, want dat was de afspraak, en omdat er tien man op zijn plaats wachtten.

Een behoorlijk paard kostte dit jaar meer dan het jaar ervoor. De regering kocht alles wat vier benen had, en betaalde contant. Voor een fatsoenlijk trekdier, niet jong, zonder gebrek, moest je meer rekenen dan in het voorjaar, en nog meer dan met afgelopen Kerstmis. Een rijtuig was een andere zaak; je vond ze tweedehands bij de rijtuigmakers in Sixth, en een tweedehandse kon, als je verstand had van assen, tien jaar meegaan.

Isaiah had verstand van assen. Dat was ongeveer alles wat hij had.

Tegen elf uur ging de dienstdeur van het hotel open en kwam er een vrouw naar buiten met een pakket.

Hij kende haar van gezicht. Ze kwam daar twee of drie keer per week naar buiten, altijd haastig, altijd met iets in haar armen, en ze liep te voet naar Seventh. Het was een vrouw van het hotel — geen gewoon kamermeisje, dat zag je aan de manier waarop de anderen opzijgingen als ze langskwam, maar ook geen bazin, want ze droeg haar pakketten zelf.

Die ochtend was het pakket te groot.

Ze zette het op haar heup, verloor het bijna, ving het op met haar kin. Een touwtje was geknapt en het papier gaapte open. Ze bleef midden op de stoep staan, keek om zich heen, en zag de rij rijtuigen.

Ze liep recht op het eerste af, dat van Mulvaney was — nee, Mulvaney was weg; het was nu dat van een oude man die Prentiss heette —, aarzelde, liep toen langs de rij en bleef staan voor Isaiahs wiel.

"Gaat u noordwaarts?"

"Ik ga waar me gezegd wordt, mevrouw."

"Ik kan geen rit betalen."

Isaiah stapte af.

"Dan reken ik u er geen."

Hij nam het pakket aan. Het was meer omvangrijk dan zwaar, linnengoed, iets zachts en onhandelbaars dat vanzelf wegzakte. Hij zette het recht, sloeg er een touwtje omheen dat hij in zijn zak had — hij had er altijd een, een koetsier heeft altijd touw —, trok aan, knoopte, en gaf het haar terug, gebonden.

Ze keek toe zonder iets te zeggen.

"Alstublieft, mevrouw."

"U wilt niets."

"Nee, mevrouw."

"Waarom niet?"

Isaiah klom weer op zijn bok, want een man die op een stoep staat te praten met een blanke vrouw, dat valt op, en een man die op een koetsiersbok zit te praten met een blanke vrouw, dat valt niet op.

"Omdat een pakket binden geen rit is."

Ze bleef nog een ogenblik staan, het pakket tegen haar heup, met een uitdrukking die hij niet kon lezen — geen dankbaarheid, geen verlegenheid, iets als ergernis.

"Dank u," zei ze ten slotte.

Toen liep ze de avenue op.

Isaiah keek haar na tot ze de hoek omging, wat iets was dat hij nooit deed, en hij merkte het op het ogenblik dat ze de hoek omging.

Hij nam de teugels weer op. De rij was een plaats opgeschoven. Hij was nu tweede, en over tien minuten zou hij eerste zijn, en er waren nog zes uur daglicht.