Tweehonderdachtentwintig nachten

Die nacht sliep ik niet. De deur van de kamer stond open naar de gang, en de gang was zwart.

Ik deed de lamp uit en wachtte. Chiara zei dat je even moest wachten. Na een minuut gingen de sterren op het plafond aan, heel zacht lichtgeel, de maan, de scheve komeet. Ze hadden het licht van de lamp opgedronken en gaven het terug. Ze schenen fel, en toen steeds minder. Na een tijdje waren er alleen nog sporen van over. Ik deed de lamp weer aan om ze op te laden. Dat deed ik een paar keer. Daarna hield ik op. Ik wilde niet dat iemand het licht vanuit de gang zag, want de deur bleef open.

In de kamer stond geen radio. Ik luisterde in plaats daarvan naar het huis. Het meer tegen de stenen van het botenhuis, beneden, een regelmatig geklots, als een trage ademhaling. Een boot in de verte, één keer. De verwarming die in de muren tikte. Op de benedenverdieping, lang na middernacht, het geluid van een glas dat op marmer werd gezet, en nog een. Tommaso sliep ook niet. En de dorpskerk aan de overkant van de weg, die de uren en de halve uren sloeg. Ik stelde me op haar af. Een klok is een radio die maar één ding zegt.

Nu moet ik zeggen hoe ik dat allemaal weet.

De deur die klemt. De sterren. De mislukte komeet. De solfège. Pina en de gebakken ui. Dante op de steiger. De bril op het voorhoofd van de vader. Ik had dat huis voor vrijdag 20 februari 2026 nooit betreden. Ik had dat meer nooit gezien. Toch wist ik waar alles stond, en hoe alles heette.

Ik heb met Chiara Varenghi samengeleefd. In het donker. Onder de grond. Op twee meter van haar, soms minder.

Tweehonderdachtentwintig nachten.

Dat getal is niet van mij. Ik tel niet. Ik heb nooit willen tellen, de dagen niet en de rest ook niet. Tellen, daar beneden, was jezelf voor niets pijn doen. Chiara telde wel. Ze kraste elke ochtend een streep in de wand met de steel van een lepel, na het journaal van zes uur. Ze zei dat het was om te weten, als ze eruit kwam, hoeveel zwemtrainingen ze had gemist. Tweehonderdachtentwintig strepen. De laatste heb ik gezet.

Voor zij kwam, zat ik al maanden alleen beneden. Over die maanden vertel ik later, als ik de moed heb. Op een nacht ging het luik open en werd er een meisje van dertien naar beneden gelaten, en vanaf die dag was ik niet meer alleen.

Ze praatte. Ze praatte de hele tijd. Ik denk dat ze praatte om de stilte niet te horen, en ook die koude adem die uit de diepte van de rots kwam, die nooit ophield en die je uiteindelijk als een stem ging horen. Ik zei niet veel. Ik had niets te vertellen. Zij had een heel huis.

In het donker zie je niet wie er praat. Je ziet alleen wat ze vertelt. Maandenlang wist ik niet precies hoe haar gezicht eruitzag. Ik kende haar stem, haar lach die te hoog uitschoot, haar hoest, het geluid van haar haar als ze aan haar hoofd krabde, de warmte van haar rug tegen de mijne als het te koud was om alleen te slapen. Ik kende het groene hek van haar huis beter dan haar ogen.

Ze vertelde me over de villa, kamer voor kamer, tree voor tree. Het groene hek, de twee moerbeibomen, het botenhuis onder het terras, de mahoniehouten sloep waar haar vader zo trots op was dat hij hem zelf afdekte. Ze vertelde me over haar kamer, en de sterren, en hoe haar broer ze had opgeplakt. Ze vertelde me over Pina, die de lekkerste polpette van de wereld maakte en die vals zong in het Italiaans en zuiver in dialect. Ze vertelde me over Dante, een zwart-witte hond zonder ras, die op haar voeten sliep en bang was voor zwanen. Ze vertelde me over signora Ceriani, de pianolerares, haar koude vingers, haar metronoom, haar pepermuntadem, en hoe erg ze de piano haatte, en hoe erg haar moeder eraan hechtte dat ze speelde. Ze vertelde me over het zwembad in Como, de chloorlucht, haar trainer die schreeuwde, haar elf medailles. De oversteek naar Torno, de kou midden op het meer. De diners waarbij haar vader over zijde en Japanners praatte. De zomers, de winters, school, haar vriendinnen, de jongens wier naam ze opschreef en doorstreepte.

En ze vertelde me over Maso. Vooral over Maso. Haar grote broer, vijf jaar ouder, die haar in het water op zijn schouders droeg, die haar had leren duiken vanaf de steiger, die haar uitlachte en die het voor haar opnam. Wekenlang zei ze dat Maso haar zou komen halen. Ze zei het elke keer als het luik geluid maakte.

Wat ze verder over haar broer zei, bewaar ik voor later. Dat moest ik eerst aan hem zeggen.

In het begin onthield ik niet alles. Toen begon ze me te overhoren.

Ze stelde vragen in het donker, als een juf. Hoe heet de pianolerares? Ceriani. De hond? Dante. Waar is hij bang voor? Zwanen. De deur van mijn kamer? Je moet de klink omhoog trekken. Waar ligt mijn dagboek? Onder de solfège. Als ik me vergiste, begon ze opnieuw. Als ik me niet vergiste, kwam er iets bij. Ze zei dat het was om de tijd te doden. De echte reden vertelde ze me pas aan het eind.

Frans leerde ik later van de radio, in Frankrijk, zonder het te willen, omdat er niets anders was. Chiara leerde ik van Chiara. Dat is hetzelfde. Je leert een taal door haar in het donker te horen praten tot ze in je mond gaat zitten. Na een paar maanden kende ik haar huis beter dan het mijne. Ik had niet echt meer een eigen huis. Het was makkelijker om in het hare te wonen.

Mijn naam heb ik nog niet gezegd. Die doet er voorlopig niet toe.

En ik heb niet gezegd wat er van Chiara is geworden. Ik weet het. Chiara is niet met mij naar buiten gekomen. De rest vertel ik als ik kan.

Je zult je afvragen waarom ik dat allemaal niet in Marseille aan de politie ben gaan vertellen, onder mijn eigen naam. Daar heb ik onderweg elke dag aan gedacht. Ik geef één van de redenen. De andere komen nog.

Ik wist niet waar de kelder was. Ik had hem nooit van buiten gezien. Ik was er 's nachts aangekomen en 's nachts weer vertrokken, achter in een dichte bestelbus. Ik kende de binnenkant op de tast, aan de kou, aan het geluid van de lucht. Ik had niet kunnen zeggen op welke berg, boven welk dorp, aan het eind van welke weg. Als ik met mijn eigen naam een politiebureau was binnengelopen, was ik een meisje zonder papieren geweest met een verhaal over een kelder ergens in Italië. Ze hadden beleefd geluisterd. Ze hadden het opgeschreven. En ze hadden me weer laten gaan.

Met de naam van Chiara brachten ze me twee dagen later met de auto hierheen.

Om in slaap te komen zei ik meestal een telefoonnummer voor mezelf op. Tien cijfers. Ik had het jaren geleden geleerd en was het nooit vergeten, zelfs niet in de jaren dat ik de rest vergat. Het begint met nul twee. Ik zei het langzaam, twee cijfers per keer, en als ik aan het eind was, begon ik opnieuw. Van wie het is, gaat voorlopig niemand iets aan. Ik wist niet eens of er iemand zou opnemen.

Die nacht zei ik het een keer of tien op. Het hielp niet. De klok sloeg één uur, half twee, twee uur, half drie.

Om drie uur hoorde ik voetstappen op de trap.

Niet die van Tommaso. Hem had ik rond twee uur naar boven horen komen, zwaar, zich vasthoudend aan de leuning, en op de eerste verdieping was een deur dichtgegaan. Deze waren licht, regelmatig, zonder haast. Blote voeten, of sloffen. Ze kwamen de treden naar de tweede verdieping op. Ze liepen over de loper in de gang.

Ik bewoog niet. Ik hield mijn ogen open. In het donker gaven de sterren helemaal geen licht meer.

Ze bleef in de deuropening staan. Ik zag haar slecht, een vorm die bleker was dan de gang, een lichte ochtendjas, de armen over elkaar. De iris kwam eerder de kamer in dan zij. Ze deed het licht niet aan. Ze kwam niet naar het bed. Ze stapte niet over de drempel. Ze bleef staan, precies op de plek waar een deur zou hebben gezeten.

Ze wachtte. Ik denk dat ze wilde weten of ik sliep. Ze moet mijn ogen hebben gezien, of gehoord hebben dat ik niet ademde zoals iemand die slaapt.

“Morgen staan er journalisten voor het hek,” zei ze.

Haar stem was laag en gelijkmatig, zonder te fluisteren. Een stem die zegt hoe laat het is.

“Ze blijven een paar dagen. Je gaat niet naar buiten. Je komt niet bij de ramen aan de kant van de weg. Maandag komen de carabinieri je vragen stellen, hier, in huis. Met een psychologe. Ik ben erbij.”

Ze zweeg. Beneden bleef het meer ademen tegen de stenen.

Ik wachtte tot ze me iets zou vragen. Hoe ik me voelde. Of ik het koud had. Of de kamer nog was zoals vroeger. Of ik wilde dat ze bleef. Wie die man was. Wat hij me had aangedaan. Waar ik was geweest, twaalf jaar lang, terwijl zij de sterren op het plafond liet hangen.

Ze vroeg niets.

Ze liet haar armen zakken. Ze legde een hand op de deurpost, daar waar Tommaso een paar uur eerder de zijne had gelegd.

“Je vertelt niets over de kelder,” zei ze. “Aan niemand. Niet aan de politie, niet aan je broer, ook niet aan mij.”

Ook niet aan mij.