Iets tussengekomen

Zes jaar, dat zijn driehonderdtwaalf dinsdagen.

Clara had het niet meteen uitgerekend. Ze had het op een avond in februari uitgerekend, aan de keukentafel, voor een bord dat koud werd, wachtend op een man die om kwart over elf zou thuiskomen met een excuus.

Driehonderdtwaalf dinsdagen.

De excuses waren met de tijd geëvolueerd, wat op zich al informatie was. De eerste jaren: een cliënt, een dossier, een gemiste trein. Daarna, rond het derde jaar, waren ze eenvoudiger geworden. Er is iets tussengekomen. Vier woorden. Hij nam niet eens meer de moeite iets te verzinnen.

Wat haar veel eerder had moeten opvallen, is dat hij niet slecht loog.

Hij loog helemaal niet.

— Kom je dinsdag laat thuis?

— Ja.

— Wat ga je doen?

Een pauze. Geen aarzeling — een pauze.

— Dat kan ik je niet zeggen.

Dat was al zes jaar het antwoord. Niet « niets », niet « ik zie een cliënt ». Dat kan ik je niet zeggen.

En het ergste is de blik die erbij hoorde. Thomas keek haar recht aan als hij dat zei. Een leugenaar kijkt weg. Hij niet.

Dinsdag lijkt op elke andere dag tot zes uur 's avonds.

Clara staat om kwart over zes op. Ze werkt al elf jaar bij de melkcoöperatie van Verzelles, op de kwaliteitsdienst: zij krijgt de analyses binnen, zij volgt de waarden op, zij beslist of een lot buitengaat of niet. Ze houdt van dat werk om een reden die ze nooit aan iemand verteld heeft: op het einde van de dag is iets waar of niet waar, en een cijfer discussieert niet.

Om vijf uur haalt ze Alix van de opvang, zeven jaar, die altijd een tekening te tonen heeft in de auto en hem ondersteboven vasthoudt.

Jonas is tien en komt sinds Pasen alleen naar huis, waarover drie maanden onderhandeld is.

Op dinsdag eten ze vroeg. Clara dekt de tafel voor drie en zet toch het vierde bord neer, uit gewoonte, en haalt het meestal rond acht uur weg wanneer ze opruimt.

De kinderen vragen niets meer.

Dat heeft haar in februari het meeste pijn gedaan, toen ze de rekening maakte. Jonas was vier toen de dinsdagen begonnen. Hij heeft nooit iets anders gekend. Voor hem is een vader iemand die op dinsdag weg is, zoals het in november regent.

Haar zus had uiteraard een mening.

— Clara. Zes jaar. Elke dinsdag. Moet ik een tekeningetje maken?

— Hij komt thuis. Hij komt altijd thuis.

— Ze komen altijd thuis, arm schaap.

Ze zaten in de auto, geparkeerd voor de school, wachtend tot de kinderen buitenkwamen. Nadège rookt in haar auto met het raampje vier centimeter open, wat niemand bedriegt en haar dochters al helemaal niet.

— En hij heeft geen verborgen telefoon, zei Clara. Ik heb gekeken.

— Je hebt gekeken.

— Twee keer. Ik schaamde me allebei de keren. Er is niets. Geen berichten, geen foto's, geen oproepen op dinsdag. Niets. Zijn telefoon is de saaiste telefoon ter wereld.

— Het bankuittreksel?

— Daar ook niets. Hij tankt op dinsdagavond, altijd in hetzelfde station, rond tien uur. Dat is alles.

Nadège trok aan haar sigaret.

— Hij tankt elke dinsdag?

— Om de twee weken.

— Dus hij rijdt.

Clara antwoordde niet, want ze had eraan gedacht, en omdat het hardop denken met haar zus het officieel maakte.

— Ofwel is hij een crimineel genie, zei Nadège terwijl ze zacht toeterde naar iemand die slecht parkeerde, ofwel zoek je op de verkeerde plaats.

Wat je moet begrijpen, en Clara heeft er zes jaar over gedaan om het te verwoorden, is dat Thomas nooit afwezig geweest is.

Hij is er op woensdagochtend om Alix naar het zwembad te brengen. Hij kent de naam van de juf, de naam van de logopediste, de naam van de jongen die Jonas op de bus pest. Hij heeft twee nachten in het ziekenhuis gezeten toen Alix bronchiolitis had. Hij herstelt dingen op zaterdag en hij herstelt ze slecht, wat een familiegrap geworden is.

In twaalf jaar huwelijk is hij nooit een verjaardag vergeten, heeft hij nooit geroepen, nooit een deur dichtgeslagen.

Er is alleen dat gat.

Een gat van vijf uur per week, van dinsdag zes uur 's avonds tot dinsdag elf uur 's nachts, waar Clara niet in mag en dat niet verklaard wordt.

En op een dag besef je dat je meer tijd besteed hebt aan het invullen van dat gat dan aan het beleven van de rest.

De dinsdag daarop bracht Clara de kinderen naar haar moeder.

Ze zei dat ze een late vergadering had. Ze loog terwijl ze haar moeder recht aankeek, en ze besefte, met een kleine onaangename schok, dat het veel makkelijker was dan ze gedacht had.

Danièle zei: « Neem je tijd. » En dan, op het moment dat Clara het portier dichtdeed: « Je weet dat je het me mag vertellen, hè. »

Clara deed alsof ze het niet hoorde.

Ze parkeerde tweehonderd meter van het kantoor van haar man, motor uit, en ze wachtte.

Ze had een boek meegebracht dat ze niet opendeed.

Om tien voor zeven reed de grijze Volvo de parking af.

Hij sloeg niet de richting van thuis in.