Zevenendertig kilometer

Hij reed zevenendertig kilometer.

Clara telde ze, want je moet je hoofd bezighouden wanneer je de auto van je man volgt op een provinciale weg, drie voertuigen achter hem, met klamme handen aan het stuur.

Ze telde ook de rotondes — zes — en de lichten — vier — en het aantal keren dat ze bijna omgekeerd was — drie, waaronder één keer dat ze de richtingaanwijzer al aanhad.

Ze reden de stad uit. Dan de rand. Dan de winkelzones, met hun verlichte uithangborden voor niemand. De weg werd smaller, omzoomd door geploegde akkers, en Clara begreep met beginnende misselijkheid dat ze weldra geen enkele auto meer zou hebben om zich achter te verbergen.

Aan een rotonde liet ze een vrachtwagen voorgaan en schoof ze erachter.

Ze dacht: ik volg mijn man achter een vrachtwagen vol bieten, ik ben vierenveertig, hoe belandt een mens hier.

Ze dacht ook, en dat was erger: en als er niets gebeurt?

Want die mogelijkheid was er, en die had ze nooit echt overwogen. Dat hij naar een gewone plek zou gaan om iets gewoons te doen, en dat zij naar huis zou rijden met haar schaamte en zes jaar achterdocht voor niets.

Na tweeëntwintig kilometer begreep ze dat hij nergens heen ging dat zij kende.

Ze hadden deze wegen samen gereden, met z'n tweeën, twaalf jaar lang: de weekends bij de ouders van Thomas, de zondagse uitstappen, het jaar waarin ze een huis op het platteland zochten en elf bouwvallen bezochten in de overtuiging dat ze moedig waren.

Hier was niets. Geen familie, geen vriend, geen cliënt, geen rechtbank.

Hij stopte in Vellefroy.

Het was geen romantisch dorp. Het was een gemeente van zeshonderd inwoners met een apotheek, een gesloten bakkerij, een te grote kerk, en aan de rand een lang laag bakstenen gebouw met een parking van aangestampte aarde.

De Volvo parkeerde daar.

Clara stopte honderd meter verder, langs een muur, en zette de motor af.

Ze keek hoe haar man uitstapte, een sporttas van de achterbank nam — een tas die ze van haar leven nog nooit gezien had, marineblauw met een witte streep — en het gebouw binnenging.

Hij deed zijn auto niet op slot. Dat noteerde ze zonder te weten waarom.

Boven de deur hing een gedoofd uithangbord waar twee letters aan ontbraken.

VOOR ALIGE C ÖPERA IE

Ze bleef twintig minuten in de auto zitten.

Ze had zoveel scenario's voorbereid dat ze er voor elk geval een had.

Een vrouw die een deur opendoet: ze wist precies wat ze zou doen. Ze zou in de auto blijven, een foto nemen, naar huis rijden, en de telefoon de volgende ochtend zonder een woord op tafel leggen.

Een appartementsgebouw met een parlofoon: ze zou wachten, ze zou de namen op de brievenbussen lezen.

Een restaurant: ze zou binnengaan. Ze had de zin zelfs al klaar.

Ze had er geen enkel voor een leegstaande landbouwcoöperatie in een gemeente van zeshonderd inwoners.

Het gebouw was alleen in het eerste derde verlicht. De ramen achteraan waren zwart. Er was geen muziek, geen lawaai, geen verlicht uithangbord.

Om half acht kwamen er nog twee auto's aan.

Uit de eerste stapte een man van een jaar of zestig. Hij nam een doos van de passagiersstoel. Hij liep als iemand die het terrein kent.

Uit de tweede stapte een heel jonge vrouw, vijfentwintig misschien. Ze keek om zich heen voor ze uit haar auto kwam — geen blik: een volledige, trage draai, te beginnen bij de weg.

Ze gingen allebei binnen.

Om tien voor acht een witte bestelwagen.

Om tien voor acht, drie auto's na elkaar.

Om acht uur stonden er elf voertuigen op de parking van aangestampte aarde.

Om twee over acht kwam er nog een. Een kleine rode stadswagen, gedeukt rechtsachter. De bestuurster bleef drie of vier minuten zitten voor ze uitstapte.

Clara keek hoe ze het deed, en ze herkende iets wat ze niet wist te herkennen: een vrouw die in een stilstaande auto haar moed bijeenraapt.

Ze herkende het omdat ze het zelf al twintig minuten deed.

Clara keek naar haar handen op het stuur en besefte dat ze al een tijdje beefde.

Elf auto's.

Dit was geen minnares. Een minnares geeft twee auto's.

Ze overliep heel snel alles wat elf mensen op een dinsdagavond in een loods samenbrengt: een club, een vereniging, een politieke vergadering, een eredienst, een kaartspel, een openbare verkoop.

Geen van die dingen gaat gepaard met een geheim van zes jaar.

Geen van die dingen verberg je voor een echtgenote.

En er was nog iets, waar ze even over deed om het te benoemen: geen van de mensen die ze had zien aankomen, zag er blij uit om er te zijn. Ze groetten elkaar niet op de parking. Ze wachtten niet op elkaar. Ze gingen apart binnen, snel, zonder te blijven hangen.

Clara dacht aan haar man, die pleit, die met rechters praat, die een zaal weet te houden.

Ze dacht aan de woorden die hij al zes jaar gebruikt: dat kan ik je niet zeggen.

Niet « dat wil ik niet ». Niet « dat gaat je niet aan ».

Dat kan ik niet.

Ze keek op het uur: vier over acht.

Ze dacht dat ze nog kon starten, keren, naar huis rijden, de kinderen in bed stoppen en er nooit over spreken. Dat deze avond een ding kon blijven dat ze gedaan en verborgen had, precies zoals hij.

Ze deed het portier open.