De man die naar boven gaat

Maandagavond was het hotel weer vol, en het huis had zijn stem terug.

Dat was iets wat Sarah in elf jaar had leren horen: het National had een stem die met de week veranderde. Op zondag was hij dof. Op maandag kwam hij terug. Op woensdag was hij op zijn volst, een onafgebroken geruis van deuren, bellen, laarzen op de trap, gesprekken in de rotonde die door het trappenhuis tot op de derde verdieping opstegen. Op vrijdag liep het leeg en klonk het hol.

Die maandag de veertiende november klonk het vol.

De overwinning was in de stad gevierd, de donderdag daarvoor. Een menigte was met een orkest naar het Witte Huis getrokken, en de president was aan een raam verschenen en had gesproken. Sarah was er niet heen gegaan. Ze had gewerkt, zoals elke avond, en ze had de muziek van heel ver gehoord, door twee straten en gesloten ruiten heen, terwijl ze handdoeken telde.

De volgende dag hadden in de eetzaal twee heren uit Baltimore besproken wat hij had gezegd. De een vond het goed geformuleerd. De ander vond dat het gemakkelijk praten was over barmhartigheid als je hebt gewonnen. Sarah had de koffie geschonken en de asbakken verwisseld.

Ze was in de gang op de tweede verdieping, tegen achten, met een blad in haar handen op weg naar beneden, toen de man op de verdieping kwam.

Hij bleef boven aan de trap staan, wat buiten adem, en keek beide kanten op.

Hij was ongeveer vijfentwintig. Dikke zwarte bakkebaarden, een rond gezicht, een jas die hem niet paste — te breed in de schouders, alsof hij erin was vermagerd of alsof hij niet van hem was. Hij hield zijn hoed met beide handen vast, wat mannen die in hotels logeren niet doen; gasten houden hun hoed op tot in hun kamer.

Hij zag Sarah en leek opgelucht.

"De kamer van meneer Booth?"

Ze wees met haar kin, want ze had het blad vast.

"Achteraan. De laatste voor het raam."

"Dank u."

Hij ging niet meteen. Hij keek in de aangewezen richting, toen weer naar de trap, alsof hij nog iets afwoog.

"Is hij er?"

"Dat weet ik niet, meneer."

Dat was waar en het was het enige mogelijke antwoord. Je zei nooit of een gast er was. Ooit, in tweeënzestig, had een vrouw gevraagd of haar man naar boven was gegaan, en het meisje dat ja had gezegd was voor het eind van de week ontslagen, niet omdat ze had gelogen, maar omdat ze de waarheid had gesproken.

De man met de bakkebaarden liep naar het eind van de gang.

Sarah ging met haar blad naar beneden.

Ze kwam hem die week nog twee keer tegen, en ze kwam anderen tegen. Er ging veel volk naar die verdieping. Het was winter, het Congres zou bijeenkomen, de stad liep vol; de kamers op de tweede waren de beste van het huis en kregen het meeste bezoek. Er werden kaartjes, brieven en flessen naar boven gebracht. Beneden in de rotonde schreef een publieke schrijver die bij de deur zat visitekaartjes voor twee cent en liet ze door een loopjongen naar boven brengen, en de loopjongen kwam terug met een antwoord of zonder antwoord, en zo ging het de hele dag.

Op donderdag vond Maggie Cleary haar in de linnenkamer.

Maggie was tweeënvijftig, werkte negentien jaar in het huis, en had een knie die haar voortaan belette hoger te komen dan de tweede verdieping. Ze ging op de bank zitten, voorzichtig, in twee bewegingen.

"U kijkt te veel naar de mensen," zei ze.

Sarah vouwde slopen op.

"Ik kijk naar de gang."

"U kijkt naar de mensen in de gang. Dat is niet hetzelfde."

Sarah gaf geen antwoord. Maggie nam een sloop van de stapel en begon hem te vouwen, slecht, zoals ze alles vouwde sinds haar handen stijf waren geworden.

"Het eerste jaar kijk je," zei ze. "Dat is normaal, je wilt weten bij wie je bent. Het tweede kijk je minder. Het derde kijk je niet meer, en dan begin je het vol te houden. U houdt het al elf jaar vol en u kijkt nog. Dat zal u nog eens een poets bakken."

"Wat voor poets?"

"Op een dag zal iemand u iets vragen en zult u het antwoord weten."

Maggie legde de slecht gevouwen sloop terug op de stapel. Sarah nam hem weer op en deed hem over zonder iets te zeggen.

"Het is niet kwaad bedoeld, kind. Het is het huis. In dit huis is het beste wat je in je hoofd kunt hebben, helemaal niets."

Ze stond op, weer in twee bewegingen, en ging naar buiten terwijl ze zich aan de deurpost vasthield.

Sarah bleef bij haar stapels staan.

Ze probeerde, terwijl ze de trap op ging, aan helemaal niets te denken. Het lukte haar anderhalve tree lang. Toen dacht ze aan de huur van haar zuster in Fredericksburg, aan een brief die ze in zes weken niet had geschreven, aan de kolen die nog altijd niet naar de derde verdieping waren gebracht, en aan een man die haar naar haar naam had gevraagd en voor wiens neus ze de deur had dichtgedaan.

Op de tweede kwam ze langs de laatste kamer voor het raam. De deur was dicht. Iemand sprak daarbinnen zacht, en iemand anders antwoordde.

Ze liep zonder te vertragen door naar de derde. Ze keek niet naar de deur.

Ze oefende, tree na tree, om haar al vergeten te zijn. Op de derde was het haar gelukt.